Moje Sukulenty

Atlas sukulentów

Aloidendron barberae

Aloes drzewiasty

AloidendronAsphodelaceae

Średnia uprawa

Imponujący sukulent drzewiasty o masywnym pniu, regularnie rozgałęzionej koronie i rozetach długich, ciemnozielonych liści na końcach konarów. Jest największym przedstawicielem drzewiastych aloesów i w naturze może osiągać rozmiary niewielkiego drzewa.

Aloidendron barberae

Fot. Daderot · Źródło · Public Domain

Rodzaj
Aloidendron
Rodzina
Asphodelaceae
Trudność
Średnia
Tempo wzrostu
Umiarkowane do szybkiego
Okres kwitnienia
Zima

O roślinie

Pochodzenie

Południowo-wschodnia Afryka

Naturalne środowisko

Występuje naturalnie od Mozambiku przez Eswatini i wschodnią część Republiki Południowej Afryki aż po południowo-wschodnie rejony Prowincji Przylądkowych. Rośnie w ciepłych dolinach, zalesionych wąwozach i subtropikalnych lasach nadmorskich, zwykle na dobrze zdrenowanych stanowiskach w regionach o letnich opadach i łagodnych zimach.

Wygląd

Tworzy pojedynczy, masywny pień, który z wiekiem wielokrotnie rozwidla się i buduje szeroką, zaokrągloną koronę. Kora jest szarawa do szarobrązowej. Na końcach konarów powstają gęste rozety długich, wąskich i wygiętych liści. Liście są ciemnozielone, głęboko rynienkowate i mają drobno ząbkowane brzegi.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasne stanowisko. Młode rośliny mogą tolerować lekkie zacienienie, ale starsze egzemplarze najlepiej rozwijają się przy dużej ilości światła.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać regularnie, ale pozwalać podłożu częściowo przeschnąć pomiędzy kolejnymi podlewaniami. W przeciwieństwie do wielu pustynnych sukulentów gatunek dobrze reaguje na nieco bardziej regularne dostarczanie wody podczas ciepłego sezonu. Zimą podlewanie należy ograniczyć.

Temperatura

Preferuje ciepłe warunki i łagodne zimowanie. W uprawie doniczkowej najlepiej utrzymywać temperaturę powyżej około 5–10°C. Gatunek jest wrażliwy na mróz, szczególnie w młodym wieku.

Wilgotność

Preferuje umiarkowaną wilgotność powietrza oraz dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Szczególnie ważne jest unikanie długotrwałego zalegania wody w podłożu przy niższych temperaturach.

Podłoże

Wymaga przepuszczalnego, dobrze zdrenowanego podłoża. Może rosnąć w żyźniejszej mieszance niż wiele niewielkich sukulentów, pod warunkiem że woda nie zalega wokół korzeni. Dobrze sprawdza się mieszanka ziemi organicznej z dużym dodatkiem pumeksu, perlitu, lawy lub gruboziarnistego piasku.

Nawożenie

Wiosną i latem można stosować rozcieńczony, zbilansowany nawóz co kilka tygodni. Duże, aktywnie rosnące egzemplarze dobrze reagują na umiarkowane nawożenie. Jesienią i zimą nawożenie należy ograniczyć lub wstrzymać.

Przesadzanie

Młode rośliny przesadzać w miarę wzrostu systemu korzeniowego, zwykle co 1–2 lata. Starsze egzemplarze wymagają dużych i stabilnych pojemników. Ze względu na szybki przyrost oraz masę rośliny należy zapewnić doniczce odpowiednią stabilność.

Rozmnażanie

Rozmnaża się z nasion oraz z sadzonek pędowych. Możliwe jest także ukorzenianie większych fragmentów pędów. Przed posadzeniem sadzonki miejsce cięcia powinno dobrze przeschnąć.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

W naturze zwykle osiąga około 10–15 m wysokości, a wyjątkowo stare egzemplarze mogą dorastać do około 18–20 m. Pień może osiągać około 0,9 m średnicy lub więcej. W uprawie pojemnikowej roślina pozostaje znacznie mniejsza.

Kwitnienie

Na końcach rozgałęzień pojawiają się wyprostowane kwiatostany z gęstymi, cylindrycznymi gronami rurkowatych kwiatów. Kwiaty są zwykle łososioworóżowe lub różowopomarańczowe, a pąki mogą mieć zielone zakończenia.

Kolor

Pień i starsze konary mają szarą lub szarobrązową korę. Liście są ciemnozielone. Kwiaty przybierają odcienie łososiowego różu, różowopomarańczowego i pomarańczowego.

Toksyczność

Brakuje wystarczająco precyzyjnych danych dotyczących toksyczności Aloidendron barberae jako odrębnego gatunku. Roślina nie jest przeznaczona do spożycia i należy traktować ją wyłącznie jako gatunek ozdobny.

Ciekawostki

Aloidendron barberae jest największym przedstawicielem drzewiastych aloesów Afryki. Gatunek przez wiele lat funkcjonował pod nazwami Aloe barberae i Aloe bainesii, zanim został przeniesiony do rodzaju Aloidendron. Nazwa gatunkowa upamiętnia Mary Elizabeth Barber, XIX-wieczną przyrodniczkę, ilustratorkę i kolekcjonerkę roślin.