Atlas sukulentów

Coryphantha elephantidens

CoryphanthaCactaceae

Łatwa uprawa

Duży, efektowny kaktus o spłaszczonym, kulistym pędzie i bardzo dużych brodawkach, które nadają mu charakterystyczny, masywny wygląd. Z wiekiem może tworzyć niewielkie grupy. Największą ozdobą są duże, pachnące kwiaty w odcieniach bieli i różu.

Fot. kkacheltje · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Coryphantha
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane
Okres kwitnienia: Późne lato – jesień

O roślinie

Pochodzenie

Meksyk

Naturalne środowisko

Rośnie w suchych i półsuchych rejonach Meksyku, głównie na terenach trawiastych oraz w zaroślach kserofilnych. Występuje zwykle na wysokości około 1100–2000 m n.p.m., na stanowiskach dobrze nasłonecznionych i szybko przesychających.

Wygląd

Tworzy pojedynczy lub z czasem lekko kępiący się, spłaszczono-kulisty do krótko kulistego pęd o ciemnozielonej, czasem lekko sinozielonej barwie. Pęd osiąga zwykle do około 14 cm wysokości i 14–19 cm średnicy. Brodawki są bardzo duże, szerokie i wyraźnie zaokrąglone na szczycie. W kątach brodawek występuje gęsta wełna. Ciernie promieniste są mocne, zagięte i przylegające do korpusu, natomiast cierni centralnych zwykle brak.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje bardzo jasne stanowisko i dobrze znosi pełne słońce. W czasie największych upałów, zwłaszcza po przeniesieniu z warunków o słabszym świetle, lekkie cieniowanie w południe może ograniczyć ryzyko oparzeń.

Podlewanie

W okresie wzrostu podlewać umiarkowanie, ale dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Roślina dobrze magazynuje wodę, dlatego lepiej znosi lekkie przesuszenie niż przelanie. Jesienią podlewanie stopniowo ograniczać, a zimą utrzymywać roślinę niemal całkowicie sucho.

Temperatura

W sezonie wzrostu dobrze radzi sobie w typowych temperaturach pokojowych oraz w letnim cieple. Zimą najlepiej zapewnić jej jasne, suche i chłodne stanowisko, około 5–12°C. W uprawie doniczkowej należy chronić ją przed mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Najbardziej szkodzi jej długotrwale wilgotne podłoże przy niższych temperaturach.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego, mineralnego podłoża. Dobrze sprawdza się mieszanka z dużym udziałem pumeksu, żwiru, lawy, perlitu lub gruboziarnistego piasku, z niewielkim dodatkiem części organicznej.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można stosować oszczędnie nawóz do kaktusów, najlepiej o niskiej zawartości azotu. Zimą nawożenie należy całkowicie wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać zwykle co 2–3 lata lub wtedy, gdy roślina wyraźnie wypełni pojemnik. Doniczka powinna mieć bardzo dobry odpływ, a świeże podłoże musi szybko przesychać.

Rozmnażanie

Rozmnaża się przede wszystkim z nasion. Starsze egzemplarze, jeśli tworzą odrosty, można rozmnażać także przez ich oddzielanie i ukorzenianie.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Pojedynczy pęd osiąga zwykle około 14 cm wysokości i do około 14–19 cm średnicy. Starsze rośliny mogą z czasem tworzyć niewielkie grupy.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny wytwarzają duże, pachnące kwiaty wyrastające z wierzchołkowej części pędu. Kwiaty osiągają zwykle około 6–11 cm średnicy i mają barwę białawą, różową lub purpuroworóżową, często z ciemniejszym pasem i czerwonawą gardzielą. Rzadziej spotyka się formy o kwiatach żółtawych.

Kolor

Pęd jest ciemnozielony do lekko sinozielonego. Brodawki i gęsta wełna w ich kątach nadają roślinie wyraźny, kontrastowy rysunek. Ciernie są żółtawe do brązowawych z ciemniejszymi końcówkami. Kwiaty są białawe, różowe lub purpuroworóżowe, rzadziej żółtawe.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Coryphantha elephantidens dla ludzi lub zwierząt domowych. Ciernie mogą jednak powodować mechaniczne podrażnienia i bolesne ukłucia.

Ciekawostki

Nazwa gatunkowa „elephantidens” nawiązuje do dużych, masywnych brodawek i mocnych cierni, które skojarzono z „zębem słonia”. Kwiaty są bardzo duże w porównaniu z samym korpusem rośliny i mogą być wyraźnie pachnące.