Atlas sukulentów

Echeveria 'Perle von Nürnberg'

EcheveriaCrassulaceae

Łatwa uprawa

Popularny kultywar o regularnej rozecie i pastelowych liściach w odcieniach szarości, fioletu oraz różu. Jest ceniony za dekoracyjne wybarwienie i stosunkowo łatwą uprawę na bardzo jasnym stanowisku.

Fot. DJnyanko · Źródło · Pixabay Content License

Rodzaj: Echeveria
Rodzina: Crassulaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane
Okres kwitnienia: Najczęściej od późnej wiosny do lata.
Typ wzrostu: Rozeta

O roślinie

Pochodzenie

Kultywar ogrodniczy wyhodowany w Niemczech w latach 30. XX wieku. Nie występuje naturalnie.

Naturalne środowisko

Nie posiada naturalnego stanowiska, ponieważ jest mieszańcem powstałym w uprawie. Jego wymagania odpowiadają suchym i dobrze nasłonecznionym siedliskom meksykańskich gatunków rodzaju Echeveria, z których wywodzą się rośliny rodzicielskie.

Wygląd

Tworzy zwartą rozetę z mięsistych, odwrotnie jajowatych liści zakończonych niewielkim wierzchołkiem. Liście pokrywa wyraźna warstwa woskowego nalotu, która nadaje im perłowy, srebrzystoszary wygląd. Przy dobrym świetle roślina wybarwia się na liliowo, różowo i purpurowo, a z wiekiem może wytworzyć krótki pień.

Pielęgnacja

Światło

Wymaga bardzo jasnego stanowiska i może rosnąć w pełnym słońcu po wcześniejszym zahartowaniu. Duża ilość światła utrzymywaće zwartą rozetę i pastelowe wybarwienie. Niedobór światła powoduje wydłużanie pędu, rozluźnienie rozety i zazielenienie liści.

Podlewanie

Podlewać obficie, ale dopiero po całkowitym wyschnięciu podłoża. Wiosną i latem podlewanie może być umiarkowane, natomiast jesienią należy je ograniczać, a zimą utrzymywać roślinę niemal sucho. Nie pozostawianie wody w osłonce ani w środku rozety.

Temperatura

W okresie wzrostu dobrze rośnie w temperaturze około 18–28°C. Zimą preferuje chłodniejsze warunki, około 8–15°C, przy prawie suchym podłożu. Nie jest mrozoodporna i należy chronić ją przed spadkami temperatury poniżej około 5°C.

Wilgotność

Preferuje niską lub umiarkowaną wilgotność powietrza i nie wymaga zraszania. Wysoka wilgotność połączona ze słabą wentylacją zwiększa ryzyko gnicia oraz chorób grzybowych.

Podłoże

Wymaga lekkiego i bardzo przepuszczalnego podłoża do sukulentów z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, lawa, grys lub perlit. Doniczka musi mieć otwór odpływowy.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można stosować rozcieńczony nawóz do kaktusów i sukulentów co około 4–6 tygodni. Jesienią i zimą nie nawozić.

Przesadzanie

Przesadzać co 2–3 lata albo wtedy, gdy korzenie wypełnią doniczkę lub podłoże utraci przepuszczalność. Najlepszym terminem jest wiosna. Po przesadzeniu należy odczekać kilka dni przed pierwszym podlewaniem.

Rozmnażanie

Najłatwiej rozmnażać ją przez zdrowe liście, sadzonki wierzchołkowe lub oddzielanie odrostów. Materiał przeznaczony do ukorzeniania powinien najpierw przeschnąć, aby miejsce cięcia mogło się zabliźnić. Rozmnażanie z nasion nie gwarantuje zachowania cech tego kultywaru.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Pojedyncza rozeta zwykle osiąga około 12–20 cm średnicy. Z kwiatostanem roślina może dorastać do około 30–45 cm wysokości, a starsze egzemplarze mogą z czasem tworzyć krótki pień i odrosty.

Kwitnienie

Dojrzała roślina wytwarza rozgałęzione lub łukowato wygięte kwiatostany z dzwonkowatymi kwiatami. Pędy kwiatowe mogą osiągać około 30–45 cm wysokości.

Kolor

Liście są srebrzystoszare, liliowe, różowofioletowe lub purpurowe i pokryte jasnym nalotem woskowym. Kwiaty są jasnoczerwone, koralowe lub różowoczerwone, zwykle z żółtawym wnętrzem.

Toksyczność

Rośliny rodzaju Echeveria uznawane są za nietoksyczne dla psów i kotów. Brakuje jednak osobnego opracowania toksykologicznego dotyczącego wyłącznie kultywaru 'Perle von Nürnberg', dlatego nie należy zachęcać ludzi ani zwierząt do spożywania rośliny.

Ciekawostki

Kultywar został uzyskany przez Alfreda Gräsera w Niemczech w latach 30. XX wieku. Najczęściej podawany rodowód to Echeveria gibbiflora 'Metallica' × Echeveria elegans 'Potosina', dawniej określana jako Echeveria potosina. Od początku rozpowszechniano kilka nieco odmiennie wybarwionych form, co wyjaśnia różnice pomiędzy okazami spotykanymi w kolekcjach.