Atlas sukulentów

Echinocactus grusonii

Złota beczka

EchinocactusCactaceae

Łatwa uprawa

Jeden z najbardziej rozpoznawalnych kaktusów beczkowatych, tworzący niemal kulisty, a z wiekiem bardziej wydłużony pęd pokryty regularnymi żebrami i gęstymi złocistożółtymi cierniami. Rośnie powoli, ale z czasem może osiągać imponujące rozmiary. Dojrzałe egzemplarze wytwarzają żółte kwiaty skupione wokół wełnistego wierzchołka.

Fot. LordToran · Źródło · Public Domain (PD-self)

Rodzaj: Echinocactus
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Wolne
Okres kwitnienia: Późna wiosna – lato

O roślinie

Pochodzenie

Meksyk

Naturalne środowisko

Rośnie w suchych i półsuchych rejonach środkowego oraz północno-środkowego Meksyku, na skalistych zboczach, wśród skał wulkanicznych oraz na podłożach wapiennych. Naturalne stanowiska znajdują się zwykle na wysokości około 1400–1900 m n.p.m.

Wygląd

Młode rośliny mają niemal kulisty kształt, natomiast starsze egzemplarze stopniowo stają się bardziej beczkowate i wydłużone. Jasnozielony pęd jest podzielony na liczne, głębokie żebra z gęsto rozmieszczonymi areolami. Z areoli wyrastają mocne, złocistożółte ciernie. Wierzchołek starszych roślin pokrywa jasna, kremowa wełna.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasne stanowisko z bezpośrednim światłem. Odpowiednia ilość światła sprzyja zwartemu pokrojowi i intensywnemu wybarwieniu cierni. Rośliny uprawiane wcześniej w cieniu należy stopniowo przyzwyczajać do silniejszego nasłonecznienia.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać umiarkowanie, pozwalając podłożu dobrze przeschnąć pomiędzy podlewaniami. Nie należy dopuszczać do pozostawianie wody wokół korzeni. Jesienią podlewanie stopniowo ograniczać, a zimą utrzymywać roślinę niemal sucho.

Temperatura

Wiosną i latem dobrze znosi wysokie temperatury. Zimą najlepiej zapewnić jasne, suche i chłodniejsze stanowisko, około 5–15°C. W uprawie doniczkowej bezpieczniej chronić roślinę przed mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Szczególnie zimą należy unikać połączenia chłodu, wysokiej wilgotności i mokrego podłoża.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, lawa, żwir lub gruboziarnisty piasek. Materii organicznej powinno być niewiele, a doniczka musi mieć skuteczny odpływ.

Nawożenie

W okresie wzrostu można stosować oszczędnie nawóz do kaktusów, najlepiej o niskiej zawartości azotu i podwyższonej zawartości potasu. Zimą nawożenie należy całkowicie wstrzymać.

Przesadzanie

Młode rośliny można przesadzać mniej więcej co 2 lata, najlepiej wiosną. Starsze egzemplarze przesadza się rzadziej, gdy korzenie wypełnią pojemnik lub podłoże straci odpowiednią strukturę. Po przesadzeniu warto odczekać kilka dni przed pierwszym podlewaniem.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion. Typowa forma przez wiele lat pozostaje pojedyncza, choć bardzo stare egzemplarze mogą sporadycznie tworzyć odrosty.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

W uprawie najczęściej osiąga około 50–90 cm wysokości i podobną średnicę. Bardzo stare egzemplarze w sprzyjających warunkach mogą być jeszcze większe.

Kwitnienie

Kwitną dopiero duże, dojrzałe egzemplarze. Żółte, dzienne kwiaty pojawiają się w pierścieniu wokół wełnistego wierzchołka i osiągają zwykle około 4–6 cm.

Kolor

Pęd jest jasnozielony, a ciernie intensywnie żółte do złocistożółtych. Wełna na wierzchołku jest kremowa lub jasnożółta. Kwiaty mają żywą żółtą barwę.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność chemiczną. Główne zagrożenie stanowią liczne, sztywne i ostre ciernie, które mogą powodować bolesne urazy.

Ciekawostki

Gatunek przez wiele lat był powszechnie klasyfikowany w rodzaju Echinocactus, jednak we współczesnych ujęciach taksonomicznych bywa wydzielany do rodzaju Kroenleinia jako Kroenleinia grusonii. Mimo bardzo ograniczonego naturalnego występowania należy dziś do najczęściej uprawianych kaktusów ozdobnych.