Atlas sukulentów

Echinopsis oxygona

EchinopsisCactaceae

Łatwa uprawa

Szybko rosnący, kępiasty kaktus o kulistych do krótko cylindrycznych, wyraźnie żebrowanych pędach. Szczególną ozdobą są bardzo duże, pachnące kwiaty w odcieniach bieli i różu, które rozwijają się wieczorem na długich rurkach kwiatowych.

Fot. wobegoneid6 · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Echinopsis
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Szybkie jak na kaktus.
Okres kwitnienia: Późna wiosna – lato

O roślinie

Pochodzenie

Ameryka Południowa — południowa Brazylia, Paragwaj, Urugwaj i północno-wschodnia Argentyna.

Naturalne środowisko

Rośnie na skalistych wychodniach i innych dobrze drenowanych stanowiskach wśród muraw oraz lasów liściastych. W naturalnym zasięgu występuje od terenów nizinnych po stanowiska położone około 1000 m n.p.m.

Wygląd

Tworzy zaokrąglone, z czasem krótko cylindryczne pędy o barwie od zielonej do szarozielonej. Pędy mają zwykle 11–18 prostych, wyraźnych żeber i są pokryte areolami z krótkimi, sztywnymi cierniami. Roślina łatwo wytwarza odrosty u podstawy i z czasem może tworzyć rozległe kępy.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasny półcień. W najgorętszych godzinach dnia może korzystnie reagować na lekką ochronę przed palącym słońcem, zwłaszcza jeśli wcześniej rosła w słabszym świetle.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać umiarkowanie po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Gatunek może potrzebować nieco więcej wody niż część wolniej rosnących kaktusów, ale nie toleruje długotrwałego zalegania wilgoci przy korzeniach. Zimą podlewanie należy mocno ograniczyć.

Temperatura

W okresie wzrostu dobrze radzi sobie w typowych temperaturach pokojowych. Zimą korzystne jest jasne i chłodniejsze stanowisko. Gatunek toleruje krótkotrwały lekki chłód, ale w uprawie doniczkowej bezpieczniej chronić go przed zamarzaniem.

Wilgotność

Preferuje niską do umiarkowanej wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Wysoka wilgotność w połączeniu z mokrym podłożem zwiększa ryzyko chorób grzybowych i gnicia.

Podłoże

Wymaga lekkiego i bardzo przepuszczalnego podłoża do kaktusów, najlepiej z dodatkiem żwiru, pumeksu, perlitu lub gruboziarnistego piasku. Doniczka musi mieć drożny odpływ.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można zastosować zbilansowany nawóz płynny 2–3 razy w sezonie, w rozcieńczonej dawce. Zimą nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać wtedy, gdy roślina wyraźnie przerośnie pojemnik lub podłoże straci odpowiednią przepuszczalność. Ze względu na stosunkowo szybki wzrost i liczne odrosty młode egzemplarze mogą wymagać przesadzania częściej niż wolno rosnące kaktusy.

Rozmnażanie

Łatwo rozmnaża się przez oddzielanie odrostów. Możliwe jest również rozmnażanie z nasion.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Pojedyncze pędy osiągają zwykle około 20–30 cm wysokości i 10–15 cm średnicy. Starsze rośliny dzięki licznym odrostom mogą tworzyć kępy o szerokości około 60 cm.

Kwitnienie

Wytwarza bardzo duże, lejkowate i słodko pachnące kwiaty osadzone na długich, wełnistych rurkach kwiatowych. Kwiaty są najczęściej białe lub różowe, otwierają się wieczorem i w ciepłe dni zaczynają więdnąć już następnego dnia.

Kolor

Pędy są zielone do szarozielonych. Ciernie mogą być czarne, żółtawobrązowe lub rogowe z ciemniejszymi końcówkami. Kwiaty są najczęściej białe, jasnoróżowe lub różowe, niekiedy z delikatnie lawendowym odcieniem.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Echinopsis oxygona dla ludzi lub zwierząt domowych. Rośliny nie należy traktować jako jadalnej. Ciernie mogą powodować urazy mechaniczne.

Ciekawostki

Kwiaty Echinopsis oxygona są przystosowane do nocnego kwitnienia. Otwierają się wieczorem, intensywnie pachną i w naturze mogą być odwiedzane między innymi przez nocne motyle; pojedynczy kwiat pozostaje w pełnej formie zwykle tylko przez bardzo krótki czas.