Moje Sukulenty

Atlas sukulentów

Huernia zebrina

Huernia zebrowata

HuerniaApocynaceae

Łatwa uprawa

Niewielki, kępiasty sukulent o mięsistych, kanciastych pędach i niezwykle charakterystycznych kwiatach. Żółta lub kremowa korona jest pokryta bordowymi pasami, a jej środek tworzy błyszczący, ciemnoczerwony pierścień przypominający koło ratunkowe.

Huernia zebrina

Fot. leechentou · Źródło · Pixabay Content License

Rodzaj
Huernia
Rodzina
Apocynaceae
Trudność
Łatwa
Tempo wzrostu
Umiarkowane
Okres kwitnienia
Późne lato

O roślinie

Pochodzenie

Południowa Afryka

Naturalne środowisko

Występuje naturalnie od południowego Zimbabwe po południową Afrykę, między innymi w Botswanie, Namibii, Mozambiku, Eswatini i północno-wschodnich regionach Republiki Południowej Afryki. Rośnie głównie w ciepłych, suchych i subtropikalnych siedliskach o przepuszczalnym podłożu.

Wygląd

Tworzy niskie, rozrastające się kępy mięsistych pędów. Pędy są szarozielone lub zielone, zwykle cztero- lub pięciokanciaste, z niewielkimi stożkowatymi ząbkami wzdłuż krawędzi. Największą ozdobą są gwiazdkowate kwiaty. Ich żółte lub kremowożółte płatki pokrywają bordowe do czerwonobrązowych pasy, a środek kwiatu otacza wypukły, błyszczący pierścień w kolorze ciemnego wina.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje dużo światła, ale dobrze radzi sobie również w lekkim półcieniu. Łagodne bezpośrednie słońce sprzyja zwartemu wzrostowi, jednak roślinę należy stopniowo przyzwyczajać do silnego nasłonecznienia.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać umiarkowanie po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Nie pozostawianie wody w osłonce ani podstawce. Zimą podlewanie należy mocno ograniczyć, szczególnie przy niższej temperaturze.

Temperatura

Preferuje ciepłe warunki. W sezonie wzrostu dobrze rozwija się w typowych temperaturach pokojowych. Zimą najlepiej utrzymywać roślinę jasno, sucho i w temperaturze powyżej około 10°C. Nie należy dopuszczać do przemarznięcia.

Wilgotność

Preferuje niską do umiarkowanej wilgotność powietrza i bardzo dobrą wentylację. Nie wymaga zraszania. Wysoka wilgotność połączona z chłodem i mokrym podłożem zwiększa ryzyko gnicia.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża dla sukulentów z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, lawa, perlit, drobny żwir lub gruboziarnisty piasek. Doniczka musi mieć sprawny odpływ.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można stosować mocno rozcieńczony nawóz do sukulentów co kilka tygodni. Nawozić oszczędnie. Zimą nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać co kilka lat lub gdy rozrastająca się kępa wyraźnie wypełni pojemnik. Najlepiej stosować niezbyt głębokie, szerokie doniczki z bardzo dobrym odpływem.

Rozmnażanie

Najłatwiej rozmnaża się z fragmentów pędów oraz przez podział rozrośniętej kępy. Odcięty pęd należy pozostawiać do zaschnięcia miejsca cięcia, a następnie umieścić w lekkim, przepuszczalnym podłożu. Możliwe jest również rozmnażanie z nasion.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Pędy osiągają zwykle około 5–10 cm wysokości. Z czasem roślina może tworzyć kępy o szerokości kilkunastu lub kilkudziesięciu centymetrów.

Kwitnienie

Wytwarza bardzo charakterystyczne, mięsiste i gwiazdkowate kwiaty. Płatki są żółte lub kremowożółte z bordowymi pasami, a środkową część kwiatu otacza wypukły, błyszczący, winoczerwony pierścień. Kwiaty mogą wydzielać nieprzyjemny zapach przyciągający muchówki uczestniczące w zapylaniu.

Kolor

Pędy są szarozielone lub zielone. Kwiaty łączą żółć lub kremową żółć z bordowymi, czerwonobrązowymi pasami i błyszczącym, ciemnoczerwonym pierścieniem w centrum.

Toksyczność

Brakuje wystarczająco precyzyjnych danych dotyczących toksyczności Huernia zebrina jako konkretnego gatunku. Roślina nie jest przeznaczona do spożycia i najbezpieczniej traktować ją wyłącznie jako gatunek ozdobny.

Ciekawostki

Charakterystyczny błyszczący pierścień w centrum kwiatu sprawił, że w języku angielskim Huernia zebrina bywa nazywana „lifesaver plant”. Bordowe pasy na żółtych płatkach nadają kwiatom charakterystyczny zebrowaty wzór. Nietypowy zapach kwiatów służy przyciąganiu muchówek, które uczestniczą w zapylaniu.