Atlas sukulentów

Parodia leninghausii

Parodia złocista

ParodiaCactaceae

Łatwa uprawa

Kaktus o początkowo kulistym, a z wiekiem wyraźnie kolumnowym pędzie, gęsto pokrytym miękkimi, złocistymi cierniami. Starsze egzemplarze mogą rozgałęziać się u podstawy i tworzyć efektowne kępy. Dojrzałe rośliny wytwarzają duże, jedwabiste, żółte kwiaty w pobliżu wierzchołka.

Fot. Daderot · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Parodia
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane
Okres kwitnienia: Wiosna – późne lato

O roślinie

Pochodzenie

Południowa Brazylia, stan Rio Grande do Sul.

Naturalne środowisko

Rośnie na pagórkowatych terenach trawiastych, w szczelinach skalnych oraz miejscami w półcieniu większych roślin. Występuje na wysokości około 300–1300 m n.p.m. Naturalne stanowiska mają dobrze przepuszczalne podłoże i doświadczają zarówno ciepłych, jak i chłodniejszych okresów roku.

Wygląd

Młode rośliny mają kulisty kształt, natomiast z wiekiem stają się krótko kolumnowe. Pęd osiąga zwykle około 8–12 cm średnicy i jest podzielony na liczne, wąskie żebra. Gęste, cienkie i szczeciniaste ciernie mają charakterystyczną złocistożółtą barwę, dzięki czemu niemal całkowicie przesłaniają zielony pęd. Starsze rośliny mogą tworzyć odrosty u podstawy.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasne, lekko filtrowane światło. Odpowiednia ilość światła sprzyja zwartemu wzrostowi, intensywnemu wybarwieniu cierni i kwitnieniu.

Podlewanie

Od wiosny podlewanie należy stopniowo zwiększać. Latem podlewać regularnie, ale dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża i zawsze z możliwością swobodnego odpływu nadmiaru wody. Od końca lata podlewanie stopniowo ograniczać, a zimą utrzymywać roślinę prawie sucho.

Temperatura

W okresie wzrostu dobrze znosi temperatury powyżej 30°C. Zimą korzystne jest jasne, suche i chłodne stanowisko, około 5–12°C. Przy całkowicie suchym podłożu może krótkotrwale znosić niższe temperatury, ale w uprawie doniczkowej najlepiej chronić ją przed mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską do umiarkowanej wilgotność powietrza oraz dobrą cyrkulację. Szczególnie zimą należy unikać połączenia chłodu, wysokiej wilgotności i mokrego podłoża.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża z dużym udziałem składników mineralnych. Dobrze sprawdzają się dodatki takie jak pumeks, żwir, lawa, perlit lub gruboziarnisty piasek. Podłoże może zawierać niewielki udział materii organicznej, ale nie powinno długo zatrzymywać wody.

Nawożenie

Jeśli roślina rośnie w świeżym podłożu, intensywne nawożenie nie jest konieczne. W sezonie można stosować oszczędnie nawóz do kaktusów o niskiej zawartości azotu. Od późnego lata nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać zwykle co 2–3 lata lub wtedy, gdy roślina wyraźnie wypełni pojemnik. Nie należy sadzić jej w nadmiernie dużej doniczce, ponieważ nadmiar długo wilgotnego podłoża zwiększa ryzyko gnicia korzeni.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion. Starsze egzemplarze mogą tworzyć odrosty, które po oddzieleniu można ukorzeniać.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Najczęściej osiąga około 60 cm wysokości i 8–12 cm średnicy. Bardzo stare egzemplarze mogą dorastać do około 1 m wysokości i z czasem tworzyć kępy.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny wytwarzają w pobliżu wierzchołka jedwabiste, błyszczące kwiaty o intensywnie żółtej barwie. Kwiaty osiągają zwykle około 5–6 cm średnicy. Roślina zaczyna kwitnąć dopiero po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości.

Kolor

Pęd jest zielony, lecz w dużej mierze ukryty pod gęstymi złocistożółtymi cierniami. Młodsze ciernie są zwykle bardziej intensywnie złote, a starsze mogą blednąć. Kwiaty są jasnożółte do złocistożółtych.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Parodia leninghausii dla ludzi lub zwierząt domowych. Ciernie są stosunkowo delikatne i szczeciniaste, ale nadal mogą powodować mechaniczne podrażnienia skóry.

Ciekawostki

Młode egzemplarze mają niemal kulisty kształt, lecz z wiekiem stopniowo przekształcają się w wyraźne złociste kolumny. Starsze rośliny mogą dodatkowo tworzyć odrosty u podstawy, z czasem budując rozbudowane kępy.