Atlas sukulentów

Pleiospilos nelii

PleiospilosAizoaceae

Średnia uprawa

Pleiospilos nelii to niewielki, bezłodygowy sukulent o niezwykłym wyglądzie przypominającym kamień. Tworzy pary bardzo grubych, mięsistych liści rozdzielonych głęboką szczeliną. Szarozielona powierzchnia liści jest pokryta licznymi ciemniejszymi plamkami, dzięki którym roślina doskonale wtapia się w kamieniste otoczenie.

Fot. Hans B.~commonswiki · Źródło · Public Domain

Rodzaj: Pleiospilos
Rodzina: Aizoaceae
Trudność: Średnia
Tempo wzrostu: Powolne
Okres kwitnienia: W naturalnych warunkach kwitnie zimą, zwykle około lipca i sierpnia na półkuli południowej

O roślinie

Pochodzenie

Republika Południowej Afryki, Prowincje Przylądkowe.

Naturalne środowisko

Występuje w półsuchych obszarach Karoo na pograniczu Western Cape i Eastern Cape. Rośnie pojedynczo lub w niewielkich populacjach, często niemal na poziomie gruntu, pośród kamieni i żwiru. Naturalne siedliska otrzymują około 150–300 mm opadów rocznie.

Wygląd

Roślina jest niewielka i pozbawiona wyraźnej łodygi. Tworzy zwykle jedną lub kilka par bardzo grubych, niemal kulistych lub półkulistych liści połączonych u podstawy i oddzielonych głęboką szczeliną. Liście są szarozielone do zielonkawobrązowych i gęsto pokryte drobnymi, ciemniejszymi punktami.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje dużą ilość światła i dobrze znosi bezpośrednie słońce po stopniowym przyzwyczajeniu. Niedobór światła może prowadzić do nienaturalnego wydłużania liści i osłabienia zwartego pokroju.

Podlewanie

Podlewać bardzo oszczędnie. Po podlaniu podłoże powinno całkowicie wyschnąć przed kolejnym nawodnieniem. Zaleca się raczej dokładne jednorazowe podlanie, a następnie pozostawienie podłoża do wyschnięcia na około 2–3 tygodnie. Podczas tworzenia nowej pary liści roślina wykorzystuje wodę zgromadzoną w starszych liściach. Nadmierne podlewanie w tym okresie może powodować utrzymywanie się wielu par liści i zwiększać ryzyko gnicia.

Temperatura

Najlepiej rośnie w ciepłych warunkach z dużą ilością światła. W uprawie doniczkowej należy chronić roślinę przed silnym mrozem i długotrwałym chłodem.

Wilgotność

Preferuje suche powietrze i nie wymaga podwyższonej wilgotności. Dobra wentylacja pomaga ograniczyć ryzyko gnicia.

Podłoże

Wymaga bardzo dobrze przepuszczalnego, w dużej mierze mineralnego podłoża. Odpowiednia jest mieszanka zawierająca pumeks, żwir, perlit lub gruboziarnisty piasek z niewielkim dodatkiem części organicznej. Doniczka powinna być stosunkowo głęboka ze względu na długi korzeń palowy.

Nawożenie

Nawożenie powinno być bardzo oszczędne. W okresie aktywnego wzrostu można sporadycznie zastosować mocno rozcieńczony nawóz do sukulentów. Przy świeżym podłożu dodatkowe nawożenie często nie jest konieczne.

Przesadzanie

Przesadzać rzadko i ostrożnie. Ze względu na stosunkowo długi korzeń palowy najlepiej stosować głębszą doniczkę z bardzo dobrym odpływem.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion. Nasiona są drobne i znajdują się w higrochastycznych torebkach, które w naturze otwierają się pod wpływem wilgoci.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Jest niewielkim sukulentem. Pojedyncza roślina zwykle osiąga około kilku do kilkunastu centymetrów szerokości.

Kwitnienie

Z głębokiej szczeliny pomiędzy liśćmi mogą wyrastać stosunkowo duże, pachnące kwiaty. Są zwykle łososiowe, różowożółte do pomarańczowych i mogą osiągać około 6 cm średnicy.

Kolor

Liście są najczęściej szarozielone, niekiedy przybierają bardziej czerwonawe lub brązowawe odcienie w cieplejszych miesiącach. Kwiaty mogą być różowożółte, łososiowe lub pomarańczowe.

Toksyczność

Brak wystarczająco dobrze udokumentowanych, wiarygodnych danych potwierdzających toksyczność Pleiospilos nelii. Rośliny kolekcjonerskiej nie należy jednak traktować jako przeznaczonej do spożycia.

Ciekawostki

Pleiospilos nelii jest klasycznym przykładem mimikry u sukulentów. Jego kształt, kolor i nakrapiana powierzchnia sprawiają, że w naturalnym środowisku przypomina otaczające go kamienie. Nazwa rodzaju Pleiospilos pochodzi od greckich słów odnoszących się do licznych plamek widocznych na powierzchni liści. Gatunek został opisany w 1930 roku i nazwany na cześć profesora G.C. Nela.