Quetzalcoatlia superba

Wymaga pełnego światła i dobrze znosi bezpośrednie słońce po stopniowym przyzwyczajeniu. Zbyt mała ilość światła sprzyja rozluźnianiu rozety i wydłużaniu pędów, natomiast nagłe wystawienie niezaaklimatyzowanej rośliny na ostre słońce może uszkodzić liście.

Wiosną i latem roślinę należy podlewać obficie, ale dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża, a nadmiar wody musi swobodnie odpłynąć. Jesienią i zimą podlewanie ogranicza się do minimum, utrzymując podłoże co najwyżej lekko wilgotne. Stałe zawilgocenie jest dla tego sukulenta znacznie groźniejsze niż krótkotrwałe przesuszenie.

W okresie wzrostu odpowiednia jest typowa ciepła temperatura pokojowa. Roślina toleruje niskie temperatury, lecz nieprzeżywa zamarznięcia; w uprawie pojemnikowej bezpiecznie jest chronić ją przed mrozem i zimować w jasnym, chłodniejszym miejscu.

Preferuje niską lub umiarkowaną wilgotność powietrza oraz dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania, a długo utrzymująca się wilgoć na liściach i w rozecie zwiększa ryzyko uszkodzeń oraz gnicia.

Podłoże powinno być bardzo przepuszczalne i szybko odprowadzać wodę. Odpowiednia jest mieszanka przeznaczona dla sukulentów z dużym udziałem składników mineralnych, umieszczona w doniczce z otworem odpływowym; podłoża piaszczyste lub gliniaste, pod warunkiem dobrego drenażu.

Wiosną i latem można raz w miesiącu zastosować silnie rozcieńczony nawóz płynny o niskiej zawartości azotu. Jesienią i zimą nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzać wtedy, gdy bryła korzeniowa wypełni pojemnik albo podłoże utraci przepuszczalność. Najlepiej wykonać to na początku okresu wzrostu, używając doniczki z odpływem i świeżej, szybko przesychającej mieszanki; po uszkodzeniu korzeni warto odczekać krótko przed pierwszym podlaniem.

Najprościej rozmnaża się ją z całych, zdrowych liści lub przez oddzielanie odrostów. Sadzonki liściowe bywają szczególnie prostą i skuteczną metodą.