Atlas sukulentów

Stenocactus multicostatus

StenocactusCactaceae

Łatwa uprawa

Niewielki, bardzo charakterystyczny kaktus o kulistym do lekko spłaszczonego pędzie i wyjątkowo licznych, cienkich, falistych żebrach. Dzięki gęsto pofałdowanej powierzchni wygląda niemal jak „pognieciony". Wyróżnia się także delikatnymi, zwykle jasnymi cierniami oraz subtelnymi, różowawymi kwiatami.

Fot. Daderot · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Stenocactus
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Wolne
Okres kwitnienia: Wiosna – wczesne lato

O roślinie

Pochodzenie

Meksyk

Naturalne środowisko

Rośnie w suchych rejonach Meksyku, głównie na terenach pustynnych, suchych zaroślach i wysokich, suchych łąkach. W naturze zasiedla stanowiska silnie nasłonecznione, kamieniste i szybko przesychające. W czasie długiej suszy może być częściowo ukryty w podłożu.

Wygląd

Tworzy pojedynczy, rzadziej lekko kępiący się pęd o kształcie spłaszczono-kulistym do krótko cylindrycznego. Pęd jest szarozielony do ciemnozielonego i gęsto pokryty bardzo licznymi, cienkimi, falistymi żebrami. Zwykle ma około 50–100 żeber, ale u niektórych egzemplarzy może być ich jeszcze więcej. Areole są niewielkie, początkowo białawo filcowate. Ciernie są dość zmienne, najczęściej cienkie, jasne do brązowawych i ułożone krzyżowo.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasne stanowisko. Przy niedoborze światła może tracić zwartą formę i gorzej kwitnąć.

Podlewanie

W okresie wzrostu podlewać umiarkowanie, dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Latem, gdy roślina aktywnie rośnie, może wymagać regularnego, ale oszczędnego podlewania. Od jesieni ilość wody należy stopniowo ograniczać. Zimą podłoże powinno pozostawać prawie całkowicie suche.

Temperatura

W sezonie wzrostu dobrze radzi sobie w typowych temperaturach pokojowych oraz w letnim cieple. Zimą najlepiej zapewnić jasne, suche i chłodne stanowisko, około 5–10°C. W uprawie doniczkowej należy chronić roślinę przed mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Najgorzej znosi połączenie wilgoci i chłodu.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego, najlepiej mineralnego podłoża. Dobrze sprawdza się mieszanka z dodatkiem pumeksu, żwiru, lawy, perlitu lub gruboziarnistego piasku. Nie jest szczególnie wybredny, ale podłoże musi szybko odprowadzać nadmiar wody.

Nawożenie

W okresie wzrostu można stosować oszczędnie nawóz do kaktusów, najlepiej z podwyższoną zawartością potasu. Jeśli roślina została świeżo przesadzona do żyzniejszego podłoża, nawożenie może być ograniczone.

Przesadzanie

Przesadzać zwykle co 2–3 lata lub wtedy, gdy roślina wyraźnie przerośnie pojemnik. Doniczka powinna mieć bardzo dobry odpływ. Starsze egzemplarze warto prowadzić nieco oszczędniej i w bardziej suchych warunkach.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion. Rzadko tworzy odrosty, ale jeśli się pojawią, można próbować rozmnażania także przez ich oddzielanie.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Zwykle osiąga około 6–12 cm wysokości i 6–15 cm średnicy. Starsze egzemplarze uprawiane długo w kolekcji mogą z czasem osiągać około 20 cm średnicy.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny kwitną z wierzchołkowej części pędu. Kwiaty są lejkowate, stosunkowo niewielkie, ale bardzo dekoracyjne. Najczęściej mają barwę białą, różowawą, liliową lub fiołkowawą z ciemniejszym pasem biegnącym przez środek płatków.

Kolor

Pęd jest szarozielony do ciemnozielonego. Ciernie bywają białawe, żółtawe, szare lub brązowawe. Kwiaty są białe, różowe, liliowe albo fioletowawe, zwykle z ciemniejszym purpurowym lub fioletowym paskiem.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Stenocactus multicostatus dla ludzi lub zwierząt domowych. Ciernie mogą jednak powodować mechaniczne podrażnienia i drobne urazy.

Ciekawostki

Liczba żeber u tego gatunku bywa imponująca i może przekraczać 100, a wyjątkowo nawet 150. W czasie suszy roślina potrafi częściowo „schować się” w kamienistym podłożu, co pomaga jej przetrwać trudne warunki.