Atlas sukulentów

Thelocactus bicolor

ThelocactusCactaceae

Łatwa uprawa

Niewielki, zwykle pojedynczy kaktus o kulistym do krótko cylindrycznego pędzie, wyraźnych żebrach i efektownych, często czerwonawych cierniach. Szczególnie ceniony jest za duże, intensywnie różowopurpurowe kwiaty z kontrastującą, ciemniejszą gardzielą.

Fot. Alejandro Sigala Chávez · Źródło · CC0 1.0 Universal

Rodzaj: Thelocactus
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane
Okres kwitnienia: Wiosna – lato

O roślinie

Pochodzenie

Południowo-zachodni Teksas oraz północno-wschodni Meksyk.

Naturalne środowisko

Rośnie w suchych i półsuchych siedliskach pustynnych oraz zaroślach kserofilnych. Spotykany jest na żwirowych równinach, wapiennych i piaskowcowych zboczach oraz na skalistych wychodniach i stożkach aluwialnych. Występuje zwykle na wysokości około 800–2200 m n.p.m.

Wygląd

Tworzy najczęściej pojedynczy, kulisty do jajowatego lub krótko cylindrycznego pęd o wysokości około 8–20 cm i szerokości 5–12 cm. Ma zwykle około 8 wyraźnych żeber z zaokrąglonymi brodawkami. Ciernie są dość zmienne: centralnych może być 1–4, a promienistych zwykle 8–18. Ich barwa obejmuje odcienie ochry, czerwieni, brązu i szarości.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasny półcień. Duża ilość światła sprzyja zwartemu pokrojowi, intensywnemu wybarwieniu cierni i obfitemu kwitnieniu.

Podlewanie

Od wiosny do jesieni podlewać umiarkowanie, pozwalając podłożu dobrze przeschnąć pomiędzy podlewaniami. Gatunek jest podatny na gnicie przy nadmiarze wody. Zimą należy utrzymywać roślinę praktycznie całkowicie sucho.

Temperatura

W okresie aktywnego wzrostu dobrze znosi letnie ciepło. Zimą najlepiej zapewnić jasne, suche i chłodne stanowisko, około 5–10°C. Przy całkowicie suchym podłożu może krótkotrwale tolerować niższe temperatury, ale w uprawie doniczkowej bezpieczniej chronić go przed mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Szczególnie zimą należy unikać wilgotnych i chłodnych warunków.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża do kaktusów, najlepiej z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, żwir, lawa, perlit lub gruboziarnisty piasek. Zbyt żyzne podłoże może powodować nadmiernie wydłużony wzrost.

Nawożenie

Latem można stosować oszczędnie nawóz do kaktusów o niskiej zawartości azotu i podwyższonej zawartości potasu. Zimą nawożenie należy całkowicie wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać wtedy, gdy system korzeniowy wyraźnie wypełni pojemnik lub podłoże straci przepuszczalność. Doniczka powinna mieć bardzo dobry odpływ i nie powinna być nadmiernie duża.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion. Odrosty pojawiają się rzadko, ale u roślin, które je wytworzą, możliwe jest także rozmnażanie wegetatywne.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Pojedynczy pęd osiąga zwykle około 8–20 cm wysokości i 5–12 cm średnicy. W sprzyjających warunkach starsze rośliny mogą z czasem osiągać większe rozmiary.

Kwitnienie

Dojrzałe egzemplarze wytwarzają bardzo duże w stosunku do wielkości pędu, lejkowate kwiaty. Najczęściej mają one intensywnie różową, purpurową lub magentową barwę z wyraźnie ciemniejszą, czerwonawą gardzielą i mogą osiągać około 5,5–11 cm średnicy.

Kolor

Pęd jest zielony do szarozielonego. Ciernie są ochrowe, czerwone, czerwonobrązowe lub szarawe. Kwiaty są różowe, magentowe lub purpurowe, zwykle z ciemniejszą czerwoną gardzielą.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Thelocactus bicolor dla ludzi lub zwierząt domowych. Główne zagrożenie stanowią liczne, ostre ciernie mogące powodować mechaniczne urazy.

Ciekawostki

Nazwa gatunkowa „bicolor” nawiązuje do często dwubarwnych kwiatów, u których jasnoróżowe lub purpurowe płatki kontrastują z ciemniejszą, czerwonawą gardzielą. Ze względu na szeroki naturalny zasięg gatunek tworzy wiele lokalnych form różniących się przede wszystkim cierniowaniem i kolorystyką.