Atlas sukulentów

Trichodiadema densum

TrichodiademaAizoaceae

Łatwa uprawa

Niewielki, zwarty sukulent tworzący gęste kępy drobnych, mięsistych liści zakończonych charakterystyczną koroną białych włosków. Z czasem rozwija grube, mięsiste korzenie, które w uprawie mogą być częściowo eksponowane w formie miniaturowego bonsai. Dodatkową ozdobą są intensywnie różowe kwiaty przypominające niewielkie stokrotki.

Fot. Valentino Vallicelli · Źródło · Public Domain

Rodzaj: Trichodiadema
Rodzina: Aizoaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Wolne
Okres kwitnienia: Jesień – wiosna

O roślinie

Pochodzenie

Republika Południowej Afryki

Naturalne środowisko

Rośnie w suchych rejonach Prowincji Przylądkowej w Republice Południowej Afryki, między innymi w okolicach Uniondale, Willowmore i Wielkiego Karru. Zasiedla szczeliny skał, szczególnie na podłożu kwarcytowym, gdzie korzysta z bardzo dobrego drenażu i okresowego dostępu do wody.

Wygląd

Tworzy niski, gęsty, matowy pokrój o wysokości zwykle około 5–10 cm. Cienkie, zdrewniałe pędy silnie rozgałęziają się od podstawy. Liście są niewielkie, cylindryczne, zielone i mięsiste, osiągają do około 2 cm długości. Każdy liść zakończony jest charakterystyczną koroną delikatnych, białych włosków. Pod ziemią rozwijają się zgrubiałe, mięsiste korzenie, które z wiekiem mogą przyjmować formę niewielkiego kaudeksu.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje dużo światła i dobrze toleruje bezpośrednie słońce. Odpowiednia ilość światła sprzyja zwartemu pokrojowi i kwitnieniu.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać umiarkowanie, pozwalając podłożu dobrze przeschnąć pomiędzy podlewaniami. W okresach ograniczonego wzrostu ilość wody należy wyraźnie zmniejszyć. Nadmiar wilgoci w podłożu może prowadzić do gnicia mięsistych korzeni.

Temperatura

W sezonie wzrostu dobrze radzi sobie w typowych temperaturach pokojowych i letnim cieple. Zimą najlepiej zapewnić jasne i suche stanowisko w temperaturze około 5–10°C. Przy całkowicie suchym podłożu może krótkotrwale tolerować lekkie przymrozki, ale w uprawie doniczkowej bezpieczniej chronić ją przed mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Szczególnie niekorzystne jest długotrwałe połączenie chłodu i mokrego podłoża.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego, mineralnego podłoża. Dobrze sprawdza się mieszanka pumeksu, żwiru, lawy, perlitu lub gruboziarnistego piasku z niewielkim udziałem części organicznej.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można stosować rozcieńczony nawóz do sukulentów o niskiej zawartości azotu co około 3–4 tygodnie. W okresie spoczynku nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać co kilka lat lub wtedy, gdy korzenie wyraźnie wypełnią pojemnik. Starsze egzemplarze można sadzić w płytkich donicach i stopniowo eksponować zgrubiałe korzenie ponad powierzchnią podłoża.

Rozmnażanie

Rozmnaża się z nasion oraz sadzonek pędowych. Sadzonki najlepiej pobierać w okresie aktywnego wzrostu i ukorzeniać w bardzo przepuszczalnym podłożu.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Zwykle osiąga około 5–10 cm wysokości i rozrasta się na szerokość kilkunastu do kilkudziesięciu centymetrów. Pojedyncze pędy mogą osiągać około 30 cm długości. Zgrubiałe korzenie mogą mieć około 3,5 cm średnicy.

Kwitnienie

Wytwarza liczne, jaskrawe kwiaty przypominające niewielkie stokrotki. Kwiaty mają barwę od intensywnie różowej do karminowej lub magentowej i osiągają około 4–5 cm średnicy. Otwierają się przy dobrym nasłonecznieniu, zwykle rano, a później mogą się zamykać.

Kolor

Liście są zielone, zakończone wyraźnymi białymi włoskami. Pędy z wiekiem stają się brązowawe i zdrewniałe. Kwiaty są intensywnie różowe, karminowe lub magentowe.

Toksyczność

Nie są znane istotne zagrożenia toksyczne związane z Trichodiadema densum. Roślina nie jest jednak przeznaczona do spożycia i powinna być traktowana jako gatunek ozdobny.

Ciekawostki

Trichodiadema densum może na pierwszy rzut oka przypominać niewielkiego kaktusa, ale należy do rodziny Aizoaceae. Nazwa rodzaju nawiązuje do charakterystycznej „korony włosków” znajdującej się na końcu każdego liścia. Starsze egzemplarze mogą być prowadzone jako miniaturowe sukulentowe bonsai z częściowo odsłoniętymi, zgrubiałymi korzeniami.