Atlas sukulentów

Weingartia canigueralii

WeingartiaCactaceae

Średnia uprawa

Niewielki, wolno rosnący kaktus tworzący z czasem gęste kępy z wielu małych, kulistych pędów. Wyróżnia się drobnymi, przylegającymi cierniami oraz bardzo zmienną kolorystyką kwiatów — od pomarańczowej i czerwonej po purpurową, często z kontrastującą żółtą gardzielą.

Fot. BennX · Źródło · CC BY-SA 3.0 Unported

Rodzaj: Weingartia
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Średnia
Tempo wzrostu: Wolne
Okres kwitnienia: Późna wiosna

O roślinie

Pochodzenie

Boliwia

Naturalne środowisko

Rośnie w górskich, suchych siedliskach Boliwii, przede wszystkim w rejonie Chuquisaca. Zasiedla dobrze przepuszczalne, mineralne stanowiska o silnym nasłonecznieniu, niskiej wilgotności i chłodnych nocach.

Wygląd

Tworzy niewielkie, kuliste pędy o barwie od szarozielonej i zielonej po ciemnopurpurową. Pojedyncze główki mają zwykle około 2–4 cm wysokości i 3–5 cm średnicy. Powierzchnia pędu jest podzielona na drobne guzki ułożone spiralnie. Areole wytwarzają liczne, cienkie i szczeciniaste ciernie, zwykle przylegające do powierzchni pędu. Starsze rośliny intensywnie tworzą odrosty i mogą formować wielogłowe kępy.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje bardzo jasne stanowisko i pełne słońce po odpowiedniej aklimatyzacji. W czasie największych letnich upałów lekkie cieniowanie w godzinach południowych może ograniczyć ryzyko przegrzania lub poparzeń.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać umiarkowanie, zawsze pozwalając podłożu całkowicie wyschnąć przed kolejnym podlewaniem. Jesienią ilość wody stopniowo ograniczać. Zimą roślina powinna pozostawać praktycznie całkowicie sucha.

Temperatura

W sezonie wzrostu dobrze radzi sobie w typowych temperaturach pokojowych i letnim cieple. Zimą najlepiej zapewnić jasne, suche i chłodne stanowisko, około 2–10°C. W uprawie doniczkowej bezpieczniej unikać długotrwałego mrozu.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i bardzo dobrą cyrkulację. Jest szczególnie wrażliwa na nadmiar wilgoci przy niskich temperaturach.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego, gruboziarnistego podłoża o dużym udziale składników mineralnych. Dobrze sprawdzają się pumeks, lawa, żwir lub gruboziarnisty piasek. Ze względu na pogrubiony korzeń warto zastosować nieco głębszą doniczkę.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można sporadycznie stosować nawóz do kaktusów z podwyższoną zawartością potasu. Zimą nawożenie należy całkowicie wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać zwykle co około 2 lata lub wtedy, gdy roślina wyraźnie przerośnie pojemnik. Warto stosować głębszą doniczkę, która pomieści pogrubiony system korzeniowy. Szyjka korzeniowa powinna znajdować się w bardzo przepuszczalnej, mineralnej warstwie.

Rozmnażanie

Rozmnaża się z nasion oraz przez oddzielanie i ukorzenianie odrostów. Odrosty najlepiej pobierać wiosną lub latem i przed posadzeniem pozostawiać do zagojenia miejsca cięcia.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Pojedyncze pędy mają zwykle około 2–5 cm wysokości i podobną średnicę. Cała roślina może z czasem tworzyć szeroką, wielogłową kępę.

Kwitnienie

Kwiaty wyrastają zwykle z dolnej części pędów. Są lejkowate i stosunkowo duże w porównaniu z niewielkimi główkami rośliny. Ich barwa jest bardzo zmienna — od pomarańczowej i czerwonej po liliową lub ciemnopurpurową, często z żółtą albo jasną gardzielą.

Kolor

Pędy mogą być szarozielone, zielone lub purpurowe. Ciernie mają odcień biały, szary, słomkowy, brązowy lub niemal czarny. Kwiaty są pomarańczowe, czerwone, różowe, liliowe lub purpurowe, często dwubarwne.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Weingartia canigueralii dla ludzi lub zwierząt domowych. Drobne ciernie mogą jednak powodować mechaniczne podrażnienia skóry.

Ciekawostki

Odrosty tego gatunku mogą rozpocząć rozwój własnych korzeni, gdy są jeszcze połączone z rośliną mateczną. Dzięki temu z czasem powstają zwarte, wielogłowe kępy.