Moje Sukulenty

Atlas sukulentów

Agave victoriae-reginae

Agawa królowej Wiktorii

AgaveAsparagaceae

Łatwa uprawa

Kompaktowa i bardzo charakterystyczna agawa tworząca niemal geometryczne rozety sztywnych, ciemnozielonych liści ozdobionych wyraźnymi białymi liniami. Rośnie bardzo wolno, ale z wiekiem tworzy wyjątkowo regularny i dekoracyjny pokrój.

Agave victoriae-reginae

Fot. Daderot · Źródło · Public Domain

Rodzaj
Agave
Rodzina
Asparagaceae
Trudność
Łatwa
Tempo wzrostu
Bardzo wolne
Okres kwitnienia
Lato

O roślinie

Pochodzenie

Północno-wschodni Meksyk

Naturalne środowisko

Występuje naturalnie w suchych rejonach północno-wschodniego Meksyku, przede wszystkim na skalistych i wapiennych zboczach oraz stromych ścianach kanionów. Jest przystosowana do pustynnego i półpustynnego środowiska, silnego nasłonecznienia oraz długich okresów niedoboru wody.

Wygląd

Tworzy zwartą, kulistą lub półkulistą rozetę złożoną z licznych grubych, sztywnych liści. Liście są ciemnozielone, trójkątne w przekroju i zwykle mają około 15–30 cm długości. Ich powierzchnię zdobią charakterystyczne białe obrzeżenia oraz podłużne, lekko wypukłe linie. Brzegi liści są pozbawione ząbków, natomiast na końcu znajduje się krótki, ciemny kolec.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasne stanowisko. W najgorętszych warunkach może korzystać z lekkiego cienia w godzinach popołudniowych. Roślinę przenoszoną na silne bezpośrednie słońce należy wcześniej stopniowo zaaklimatyzować.

Podlewanie

Wiosną i latem podlewać obficie, ale dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Nie pozostawianie wody w osłonce ani podstawce. Jesienią podlewanie stopniowo ograniczać, a zimą utrzymywać roślinę niemal sucho.

Temperatura

W sezonie wzrostu dobrze rozwija się w ciepłych warunkach. Zimą preferuje chłodniejsze i suche stanowisko. W uprawie doniczkowej najbezpieczniej chronić ją przed mrozem i utrzymywać temperaturę powyżej około 5°C.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i dobrą wentylację. Nie wymaga zraszania. Długotrwałe połączenie chłodu, wysokiej wilgotności i mokrego podłoża zwiększa ryzyko gnicia.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego, mineralnego podłoża. Dobrze sprawdza się mieszanka przeznaczona dla kaktusów i sukulentów z dużym dodatkiem pumeksu, lawy, perlitu, żwiru lub gruboziarnistego piasku. Doniczka musi mieć sprawny odpływ.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu nawozić oszczędnie. Wystarczą 2–3 dawki mocno rozcieńczonego nawozu do sukulentów w ciągu sezonu. Zimą nawożenie należy całkowicie wstrzymać.

Przesadzanie

Ze względu na bardzo wolne tempo wzrostu nie wymaga częstego przesadzania. Przesadzać co kilka lat lub gdy korzenie wyraźnie wypełnią pojemnik. Podczas pracy należy uważać na ostre kolce na końcach liści.

Rozmnażanie

Można rozmnażać z nasion oraz przez oddzielanie odrostów u egzemplarzy, które je wytwarzają. Odrost najlepiej oddzielić po wytworzeniu własnych korzeni i posadzić w suchym, bardzo przepuszczalnym podłożu.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Rozeta zwykle osiąga około 20–45 cm średnicy i do około 20–30 cm wysokości. Pęd kwiatostanowy dojrzałej rośliny może osiągnąć około 2–4 m wysokości.

Kwitnienie

Kwitnie dopiero jako stary, dojrzały egzemplarz. Wytwarza bardzo wysoki, pionowy pęd kwiatostanowy z licznymi jasnymi kwiatami. Po zakończeniu kwitnienia główna rozeta obumiera.

Kolor

Liście są głęboko zielone lub ciemnozielone z kontrastowymi, kremowobiałymi liniami i obrzeżeniami. Końcowy kolec jest zwykle ciemnobrązowy lub czarnawy. Kwiaty są jasne, kremowobiałe, czasem z delikatnymi czerwonawymi lub purpurowymi tonami.

Toksyczność

Sok rośliny może działać drażniąco na skórę. Spożycie może być szkodliwe dla zwierząt domowych. Podczas przesadzania i dzielenia rośliny warto używać rękawic oraz unikać kontaktu soku z oczami i skórą.

Ciekawostki

Nazwa gatunkowa upamiętnia królową Wiktorię. Charakterystyczne białe linie na liściach są jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech tego gatunku. Roślina może przez wiele lat pozostawać niewielka, ponieważ należy do bardzo wolno rosnących agaw. Kwitnie tylko raz w życiu, a po wydaniu kwiatostanu główna rozeta stopniowo zamiera.