Atlas sukulentów

Aloe arborescens

Aloes drzewiasty

AloeAsphodelaceae

Łatwa uprawa

Aloe arborescens to okazały aloes tworzący liczne, rozgałęzione pędy zakończone rozetami długich, ząbkowanych liści. W naturze i ciepłym klimacie rozrasta się w szerokie kępy, natomiast w Polsce uprawia się go głównie w pojemnikach. Zimą lub wczesną wiosną dojrzałe egzemplarze mogą wytwarzać efektowne, czerwone albo pomarańczowe kwiatostany.

Fot. Wxao Zexw · Źródło · Creative Commons CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication — kopiowanie, modyfikowanie i wykorzystywanie komercyjne bez konieczności uzyskania zgody

Rodzaj: Aloe
Rodzina: Asphodelaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane do szybkiego w dobrym świetle i cieple. Roślina chętnie wytwarza odrosty oraz nowe rozgałęzienia, stopniowo budując szeroką kępę.
Okres kwitnienia: Późna zima i wiosna na półkuli północnej; w rodzimym zasięgu na półkuli południowej kwitnie głównie jesienią i zimą.
Typ wzrostu: Silnie rozgałęziony, wielopędowy krzew z rozetami na końcach pędów

O roślinie

Pochodzenie

Gatunek pochodzi z południowej i południowo-wschodniej Afryki. Jego naturalny zasięg obejmuje między innymi Republikę Południowej Afryki, Eswatini, Botswanę, Zimbabwe, Mozambik i Malawi. W wielu ciepłych regionach świata został wprowadzony do uprawy i miejscami się naturalizuje.

Naturalne środowisko

Rośnie od poziomu morza po obszary górskie, szczególnie na odsłoniętych grzbietach, skalistych zboczach i wychodniach, ale spotykany jest również w gęstych zaroślach. Naturalne stanowiska zapewniają mu dużo światła i podłoże, z którego woda szybko odpływa.

Wygląd

Tworzy wiele zdrewniałych u podstawy, rozgałęziających się pędów. Na ich końcach rozwijają się rozety długich, wąskich i łukowato wygiętych liści o niebieskawozielonej lub zielonej barwie. Brzegi liści są uzbrojone w wyraźne ząbki. Z czasem dolne liście zasychają, odsłaniając pędy i podkreślając krzewiasty pokrój rośliny.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce. Niedobór światła powoduje wydłużanie pędów, luźniejsze rozety i słabsze wybarwienie, a także zmniejsza szansę na kwitnienie. Egzemplarz przeniesiony z ciemniejszego miejsca może jednak ulec poparzeniu, dlatego ekspozycję na ostre słońce zwiększaj stopniowo.

Podlewanie

Podlewaj obficie, a następnie pozwól podłożu dobrze przeschnąć. Nie zostawiaj wody w podstawce ani osłonce. Latem, podczas aktywnego wzrostu, roślina może wymagać częstszego podlewania, natomiast zimą ilość wody wyraźnie ogranicz. Trwale wilgotne podłoże jest znacznie groźniejsze niż krótkotrwałe przesuszenie.

Temperatura

W okresie wzrostu odpowiadają jej typowe temperatury pokojowe i ciepłe warunki na zewnątrz. Zimą korzystne może być jasne, chłodniejsze miejsce w zakresie około 10–15°C, sprzyjające zachowaniu zwartego pokroju i zawiązywaniu kwiatostanów. Chroń roślinę przed mrozem; doniesienia o tolerowaniu lekkich przymrozków dotyczą dużych egzemplarzy rosnących w gruncie w łagodnym klimacie.

Wilgotność

Dobrze znosi zwykłe, suche powietrze w mieszkaniu i nie wymaga zraszania. Ważniejsza jest dobra cyrkulacja powietrza, zwłaszcza podczas chłodnego zimowania.

Podłoże

Użyj bardzo przepuszczalnej mieszanki do sukulentów z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, lawa, perlit lub gruby żwir. Doniczka musi mieć otwór odpływowy. Duże egzemplarze warto sadzić w stabilnych, cięższych pojemnikach, które nie przewrócą się pod ciężarem rozgałęzionych pędów.

Nawożenie

Od wiosny do końca lata nawoź oszczędnie, co około cztery do sześciu tygodni, rozcieńczonym nawozem do kaktusów i sukulentów. Nie nawoź zimą, rośliny świeżo przesadzonej ani egzemplarza z uszkodzonymi korzeniami.

Przesadzanie

Przesadzaj wiosną, gdy korzenie wypełnią pojemnik, roślina stanie się niestabilna albo podłoże straci przepuszczalność. Wybierz doniczkę tylko nieznacznie większą od poprzedniej. Podczas pracy uważaj na ostre ząbki liści i sok wydzielany przez uszkodzone tkanki.

Rozmnażanie

Najłatwiej rozmnaża się z odrostów i sadzonek pędowych. Odcięty fragment pozostaw na dzień lub kilka dni w suchym, przewiewnym miejscu, aż rana się zasklepi, a następnie posadź w przepuszczalnym podłożu. Do czasu rozpoczęcia ukorzeniania podlewaj bardzo ostrożnie. Możliwy jest również wysiew nasion.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

W gruncie, w ciepłym klimacie, może osiągnąć około 2,5–4 m wysokości i 1,5–2,5 m szerokości. W pojemniku zwykle pozostaje znacznie mniejszy, lecz z czasem nadal staje się dużą, rozłożystą rośliną.

Kwitnienie

Dojrzałe rozety wytwarzają jeden lub kilka wzniesionych, zwykle nierozgałęzionych kwiatostanów. Gęste grona składają się z licznych rurkowatych kwiatów bogatych w nektar. W warunkach domowych kwitnienie wymaga bardzo dużej ilości światła, odpowiedniego wieku rośliny i korzystnego zimowania, dlatego nie pojawia się regularnie.

Kolor

Liście są zielone do niebieskawozielonych, a ich brzegi mogą nabierać czerwonawego odcienia przy silnym świetle lub stresie wodnym. Kwiaty najczęściej są czerwone albo pomarańczowoczerwone; występują również formy o kwiatach żółtych i dwubarwnych.

Toksyczność

Roślina nie jest przeznaczona do spożycia ani do samodzielnego stosowania leczniczego. Sok i lateks znajdujący się pod skórką liści mogą podrażniać skórę, oczy i błony śluzowe, a połknięcie fragmentów rośliny jest szkodliwe dla ludzi oraz zwierząt domowych. Podczas cięcia i przesadzania używaj rękawic, a roślinę ustaw poza zasięgiem dzieci, psów i kotów.

Ciekawostki

Łaciński epitet arborescens oznacza „drzewiejący” lub „przybierający postać drzewa” i odnosi się do zdolności tworzenia trwałych, rozgałęzionych pędów. W południowej Afryce gatunek sadzi się jako długowieczny, trudny do sforsowania żywopłot, a kwiaty są ważnym źródłem nektaru dla ptaków i owadów. Należy do najczęściej uprawianych aloesów na świecie.