Atlas sukulentów

Crassula 'Buddha's Temple'

CrassulaCrassulaceae

Średnia uprawa

Crassula 'Buddha's Temple' to niewielki, geometryczny kultywar mieszańcowy o niezwykle regularnych, czworokątnych kolumnach z ciasno ułożonych liści. Jego architektoniczny pokrój przypomina piętrową pagodę lub świątynię.

Fot. Leo_65 · Źródło · Pixabay Content License

Rodzaj: Crassula
Rodzina: Crassulaceae
Trudność: Średnia
Tempo wzrostu: Wolne; w opracowaniach ogrodniczych podaje się osiąganie dojrzałości w ciągu około 5–10 lat.
Okres kwitnienia: Lato
Typ wzrostu: Kolumnowy, geometryczny

O roślinie

Pochodzenie

Jest to kultywar ogrodowy wyhodowany przez Myrona Kimnacha w 1959 roku. W opracowaniach taksonomicznych podaje się pochodzenie mieszańcowe od Crassula perfoliata var. minor i Crassula pyramidalis.

Naturalne środowisko

Kultywar nie występuje naturalnie jako odrębny dziki takson. Jego gatunki rodzicielskie pochodzą z południowej Afryki i są przystosowane do dobrze przepuszczalnych siedlisk oraz okresowych niedoborów wody.

Wygląd

Roślina tworzy pionowe, zwykle czterokanciaste kolumny z bardzo ciasno ułożonych, mięsistych, szarozielonych liści. Końce liści lekko wywijają się ku górze, tworząc regularne poziomy przypominające dachy pagody. Z wiekiem kolumny mogą się rozgałęziać. Powierzchnia liści bywa pokryta delikatnym, jasnym nalotem.

Pielęgnacja

Światło

Wymaga dużej ilości światła, aby utrzymać zwarty, regularny pokrój. Przy niedoborze światła kolumny wydłużają się, odległości między liśćmi rosną, a charakterystyczna geometria zanika. Najlepsze jest jasne światło z kilkoma godzinami łagodnego słońca po stopniowej aklimatyzacji.

Podlewanie

Podlewać dopiero po całkowitym lub prawie całkowitym wyschnięciu podłoża. Woda nie powinna pozostawać między ciasno ułożonymi liśćmi, ponieważ zwiększa to ryzyko gnicia. Jesienią i zimą podlewanie należy mocno ograniczyć, szczególnie przy niższej temperaturze.

Temperatura

Roślinę można wystawiać na zewnątrz latem przy temperaturach około 5–10°C lub wyższych, ale nie wytrzymuje mrozu. W uprawie domowej najlepiej zapewnić jej ciepło w sezonie wzrostu i nie dopuszczać do spadków poniżej około 5°C.

Wilgotność

Preferuje suche lub umiarkowanie suche, przewiewne powietrze. Nie wymaga zraszania. Wysoka wilgotność w połączeniu z chłodem i mokrym podłożem szczególnie łatwo prowadzi do gnicia ciasno ułożonych liści oraz podstawy pędu.

Podłoże

Najlepsze jest bardzo przepuszczalne podłoże dla sukulentów z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, perlit, drobny żwir lub lawa wulkaniczna. Doniczka musi mieć drożny otwór odpływowy.

Nawożenie

Wiosną i latem można zastosować nawóz dla kaktusów i sukulentów w małej, rozcieńczonej dawce. Nadmierne nawożenie może powodować zbyt szybki, miękki wzrost i utratę zwartej geometrii. Jesienią i zimą nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać dopiero wtedy, gdy korzenie wypełnią pojemnik lub podłoże straci przepuszczalność. Najlepszy termin to początek aktywnego wzrostu. Po przesadzeniu warto odczekać kilka dni przed podlewaniem, szczególnie jeśli korzenie zostały uszkodzone.

Rozmnażanie

Najpewniejszą metodą jest rozmnażanie z sadzonek pędowych lub bocznych odrostów. Odcięty fragment powinien przeschnąć do zabliźnienia rany, a następnie zostać umieszczony w suchym, mineralnym podłożu. Rozmnażanie z nasion nie zachowuje wiernie cech kultywaru.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Opisy wskazują, że roślinę jako sukulent do około 15 cm wysokości, choć w zestawieniu kategorii rozmiarowych podaje przedział 0,1–0,5 m. W typowej uprawie doniczkowej pojedyncze kolumny zwykle pozostają niewielkie, a starsza roślina stopniowo rozrasta się przez rozgałęzienia i odrosty.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny mogą tworzyć zwarte skupienia drobnych kwiatów na wierzchołkach kolumn. W opracowaniach ogrodniczych podaje się możliwość pojawienia się jasnoróżowych kwiatów latem, ale w uprawie domowej kwitnienie nie jest gwarantowane.

Kolor

Liście są najczęściej szarozielone lub oliwkowozielone, czasem z brązowawym albo czerwonawym odcieniem przy mocnym świetle. Kwiaty są drobne, jasnoróżowe do niemal białych, a pąki mogą być intensywniej różowe lub czerwone.

Toksyczność

Nie znaleziono wiarygodnej, kultywarowej oceny toksyczności Crassula 'Buddha's Temple' dla ludzi, psów ani kotów. Dane dotyczące innych gatunków Crassula nie pozwalają automatycznie przypisać ich temu mieszańcowi. Z tego powodu rośliny nie należy opisywać jako potwierdzonej nietoksycznej i warto ograniczyć możliwość jej spożycia przez dzieci oraz zwierzęta.

Ciekawostki

Kultywar został stworzony przez Myrona Kimnacha w 1959 roku. Nazwa 'Buddha's Temple' odnosi się do regularnych, piętrowych kolumn przypominających dachy buddyjskiej świątyni. W opracowaniach taksonomicznych wskazuje się, że ze względu na zmienność Crassula pyramidalis mogą występować również formy o pięciu lub sześciu kątach, chociaż najbardziej charakterystyczny jest pokrój czworokątny.