Moje Sukulenty

Atlas sukulentów

Crassula marnieriana 'Hottentot'

Grubosz 'Hottentot'

CrassulaCrassulaceae

Łatwa uprawa

Niewielki sukulent o charakterystycznych pędach gęsto pokrytych parami mięsistych liści, które wyglądają jak koraliki nawleczone na sznurek. Początkowo pędy mogą rosnąć wzniesione, lecz z czasem przewieszają się przez krawędzie doniczki, dzięki czemu roślina szczególnie dobrze prezentuje się w wiszących pojemnikach.

Crassula marnieriana 'Hottentot'

Fot. Daderot · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj
Crassula
Rodzina
Crassulaceae
Trudność
Łatwa
Tempo wzrostu
Wolne do umiarkowanego
Okres kwitnienia
Zima

O roślinie

Pochodzenie

Republika Południowej Afryki

Naturalne środowisko

Forma wywodzi się od Crassula rupestris subsp. marnieriana, występującej naturalnie w suchych rejonach Western Cape w Republice Południowej Afryki, między innymi w górach Swartberg i Anysberg. Rośliny zasiedlają suche, skaliste stanowiska o bardzo dobrym odpływie wody.

Wygląd

Tworzy cienkie, początkowo wzniesione, a później przewieszające się pędy. Mięsiste, zaokrąglone liście wyrastają parami i są rozmieszczone tak gęsto, że niemal całkowicie zakrywają łodygę, nadając pędom wygląd sznura koralików. Liście są zielone do szarozielonych, a przy intensywnym świetle ich brzegi mogą nabierać czerwonego lub purpurowego zabarwienia.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje dużo jasnego światła i dobrze znosi bezpośrednie słońce po stopniowej aklimatyzacji. Odpowiednio silne światło pomaga zachować zwarty układ liści i sprzyja czerwienieniu ich brzegów. Przy niedoborze światła odstępy między liśćmi zwiększają się, a pędy tracą zwarty pokrój.

Podlewanie

Podlewać dokładnie, ale dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża. W cieplejszej części roku podlewanie może być częstsze, natomiast zimą należy je znacznie ograniczyć. Roślina dobrze znosi krótkotrwałe przesuszenie, lecz źle reaguje na stale mokre podłoże.

Temperatura

W sezonie wzrostu dobrze rozwija się w typowych temperaturach pokojowych. Zimą najlepiej zapewnić jej jasne i bardziej suche stanowisko. W uprawie doniczkowej należy chronić ją przed mrozem; bezpieczniej utrzymywać temperaturę powyżej około 5°C.

Wilgotność

Preferuje niską do umiarkowanej wilgotność powietrza oraz dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Długotrwałe utrzymywanie wilgotnego podłoża zwiększa ryzyko gnicia.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża dla sukulentów z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, perlit, lawa, drobny żwir lub gruboziarnisty piasek. Doniczka musi posiadać sprawny odpływ.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można stosować rozcieńczony nawóz do sukulentów co kilka tygodni. Nawożenie powinno być umiarkowane, a zimą należy je wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać zwykle co 2–3 lata lub wtedy, gdy system korzeniowy wypełni pojemnik albo podłoże straci odpowiednią strukturę. Pędy są kruche i podczas przesadzania łatwo się odłamują.

Rozmnażanie

Bardzo łatwo rozmnaża się z sadzonek pędowych. Odcięty fragment pędu należy pozostawiać do przeschnięcia miejsca cięcia, a następnie umieścić w lekkim, przepuszczalnym podłożu. Możliwe jest również rozmnażanie z pojedynczych liści.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Tworzy niską część wzniesioną, zwykle około 15–30 cm wysokości. Pędy mogą osiągać około 30–50 cm długości i z czasem przewieszać się poza krawędź pojemnika.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny mogą tworzyć na końcach pędów zwarte skupiska drobnych, gwiazdkowatych kwiatów. Kwiaty są zwykle białe lub białoróżowe, czasem z delikatnym czerwonym odcieniem.

Kolor

Liście są zielone do szarozielonych. Przy intensywnym świetle ich krawędzie mogą wybarwiać się na czerwono, różowo lub purpurowo. Kwiaty są białe do różowobiałych.

Toksyczność

Brakuje wystarczająco precyzyjnych danych dotyczących toksyczności tej konkretnej formy. Roślina nie jest przeznaczona do spożycia, dlatego najbezpieczniej trzymać ją poza zasięgiem małych dzieci i zwierząt domowych.

Ciekawostki

Gęsto ułożone pary liści sprawiają, że pędy przypominają naszyjnik z zielonych koralików, stąd popularna angielska nazwa „Jade Necklace”. Przy intensywnym nasłonecznieniu brzegi liści mogą wybarwiać się na czerwono lub purpurowo. Pędy są kruche, ale odłamane fragmenty bardzo łatwo można wykorzystać jako sadzonki.