Atlas sukulentów

Ferocactus hamatacanthus

FerocactusCactaceae

Łatwa uprawa

Średniej wielkości kaktus beczkowaty o mocno żebrowanym pędzie i długich, efektownie wygiętych cierniach. Zwykle rośnie pojedynczo, a z wiekiem może stawać się bardziej cylindryczny. Dojrzałe egzemplarze wytwarzają duże, pachnące, najczęściej żółte kwiaty w pobliżu wierzchołka.

Fot. Daderot · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Ferocactus
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Wolne
Okres kwitnienia: Późne lato – jesień

O roślinie

Pochodzenie

Południowo-zachodnie Stany Zjednoczone oraz Meksyk.

Naturalne środowisko

Rośnie w suchych i półsuchych siedliskach pustynnych i zaroślowych, od południowo-wschodniego Nowego Meksyku i zachodniego Teksasu po wschodni oraz środkowy Meksyk. Zasiedla kamieniste, dobrze przepuszczalne stanowiska o dużym nasłonecznieniu i okresowym niedoborze wody.

Wygląd

Młode rośliny są kuliste do półkulistych, natomiast starsze mogą stawać się wydłużone lub cylindryczne. Pęd jest ciemnozielony do szarozielonego i osiąga zwykle do około 60 cm wysokości oraz 5–30 cm średnicy. Ma zazwyczaj 10–13 wyraźnych żeber. Ciernie są zmienne pod względem długości i barwy, najczęściej czerwonobrązowe, czerwone lub żółtawe. Ciernie centralne są mocne, długie i często wyraźnie zakrzywione lub haczykowate.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasny półcień. W bardzo gorącym klimacie może korzystać z lekkiej ochrony przed najbardziej intensywnym południowym słońcem.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać oszczędnie, dopiero po całkowitym wyschnięciu podłoża. Jesienią podlewanie stopniowo ograniczać. Zimą roślina powinna pozostawać praktycznie całkowicie sucha.

Temperatura

W okresie wzrostu dobrze znosi wysokie temperatury. Zimą najlepiej zapewnić jasne, suche i chłodne stanowisko, około 5–15°C. Krótkotrwale może znosić niższe temperatury przy całkowicie suchym podłożu, ale w uprawie doniczkowej bezpieczniej chronić ją przed mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Szczególnie zimą należy unikać wysokiej wilgotności połączonej z chłodem i mokrym podłożem.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego, mineralnego podłoża z niewielkim udziałem materii organicznej. Dobrze sprawdzają się pumeks, żwir, lawa, perlit lub gruboziarnisty piasek.

Nawożenie

Wiosną i latem można stosować oszczędnie nawóz do kaktusów o niskiej zawartości azotu. Podwyższona zawartość potasu sprzyja zwartemu i zdrowemu wzrostowi. Zimą nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Młode rośliny można przesadzać częściej, natomiast większe egzemplarze zwykle co 2–3 lata. Doniczka powinna mieć bardzo dobry odpływ i nie powinna być nadmiernie duża.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion. Odrosty tworzy rzadko.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Zwykle osiąga do około 60 cm wysokości i 5–30 cm średnicy. Wyjątkowo stare egzemplarze mogą dorastać do około 90 cm wysokości.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny wytwarzają duże, lejkowate i pachnące kwiaty w pierścieniu wokół wierzchołka. Kwiaty osiągają zwykle około 6–8 cm średnicy i są najczęściej żółte z jaśniejszą, zielonkawą gardzielą. U niektórych form mogą pojawiać się czerwonawe lub szkarłatne akcenty.

Kolor

Pęd jest ciemnozielony do szarozielonego. Ciernie są czerwone, czerwonobrązowe, żółtawe lub z czasem szarzejące. Kwiaty są zazwyczaj intensywnie żółte, niekiedy z zielonkawą gardzielą lub czerwonawymi elementami.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Ferocactus hamatacanthus dla ludzi lub zwierząt domowych. Główne zagrożenie stanowią długie, mocne i haczykowate ciernie, które mogą powodować bolesne urazy.

Ciekawostki

Owoce Ferocactus hamatacanthus mają cienką skórkę i soczysty, słodki, biały miąższ, co wyróżnia je na tle wielu innych przedstawicieli rodzaju Ferocactus. Charakterystyczne, mocno zakrzywione ciernie centralne nadają gatunkowi bardzo rozpoznawalny wygląd.