Atlas sukulentów

Ferocactus latispinus

FerocactusCactaceae

Łatwa uprawa

Kompaktowy kaktus beczkowaty o mocno żebrowanym pędzie i efektownych, szerokich cierniach centralnych, często wygiętych ku dołowi. Wyróżnia się czerwono-brązowym cierniowaniem oraz purpurowymi do różowofioletowych kwiatami pojawiającymi się w pobliżu wierzchołka.

Fot. Der Herr Karl · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Ferocactus
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Wolne do umiarkowanego
Okres kwitnienia: Jesień

O roślinie

Pochodzenie

Meksyk, od Durango po Pueblę.

Naturalne środowisko

Rośnie w suchych i półsuchych siedliskach Meksyku, przede wszystkim w pustynnych i suchych zaroślach. Zasiedla dobrze drenowane, kamieniste i mineralne stanowiska o dużej ilości światła oraz okresowym niedoborze wody.

Wygląd

Tworzy początkowo kulisty, z czasem bardziej beczkowaty pęd o barwie zielonej do niebieskawozielonej. Pęd jest wyraźnie żebrowany i pokryty dużymi areolami. Ciernie promieniste są smuklejsze i rozchodzą się na boki, natomiast cierń centralny jest szerszy, silniejszy i charakterystycznie zakrzywiony ku dołowi. Ciernie mają zwykle barwę od czerwonobrązowej i czerwonej po żółtawą lub szarą.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasne stanowisko. Intensywne światło sprzyja zwartemu wzrostowi i wyraźnemu wybarwieniu cierni. Egzemplarze długo uprawiane w słabszym świetle należy stopniowo przyzwyczajać do silnego nasłonecznienia.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać umiarkowanie, dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Nadmiar wody powinien swobodnie odpływać z doniczki. Jesienią podlewanie stopniowo ograniczać, a zimą utrzymywać roślinę prawie sucho.

Temperatura

W okresie wzrostu dobrze radzi sobie w typowych temperaturach pokojowych i letnim cieple. Zimą korzystne jest jasne, suche i chłodniejsze stanowisko, około 5–15°C. W uprawie doniczkowej należy chronić roślinę przed długotrwałym mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Wysoka wilgotność w połączeniu z chłodem i mokrym podłożem zwiększa ryzyko gnicia.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża do kaktusów, najlepiej z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, żwir, perlit lub gruboziarnisty piasek. Doniczka musi mieć drożny odpływ.

Nawożenie

Wiosną i latem można nawozić oszczędnie nawozem do kaktusów o niskiej zawartości azotu. Zimą nawożenie należy całkowicie wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać wtedy, gdy roślina wyraźnie wypełni pojemnik lub podłoże straci odpowiednią przepuszczalność. Najlepiej wykonywać zabieg na początku okresu aktywnego wzrostu. Ze względu na silne ciernie należy używać grubych rękawic lub innych zabezpieczeń.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion. Typowe egzemplarze zwykle pozostają pojedyncze i nie tworzą licznych odrostów.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

W sprzyjających warunkach może osiągać około 60–90 cm wysokości i około 30–60 cm średnicy. W uprawie pojemnikowej zwykle pozostaje wyraźnie mniejszy.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny wytwarzają kwiaty w pobliżu wierzchołka pędu. Kwiaty mają zwykle barwę różowofioletową do purpurowej i dobrze kontrastują z czerwono-brązowymi cierniami.

Kolor

Pęd jest zielony do niebieskawozielonego. Ciernie mają barwę od czerwonej i czerwonobrązowej po żółtawą lub szarą. Kwiaty są najczęściej różowofioletowe, purpurowe lub fioletoworóżowe.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Ferocactus latispinus dla ludzi lub zwierząt domowych. Główne zagrożenie ma charakter mechaniczny — silne, zakrzywione ciernie mogą powodować głębokie i bolesne urazy.

Ciekawostki

U Ferocactus latispinus szczególnie charakterystyczny jest szeroki, spłaszczony cierń centralny zakrzywiony ku dołowi. To właśnie jego kształt odpowiada za popularną angielską nazwę „devil’s tongue cactus”.