Atlas sukulentów

Gymnocalycium mihanovichii

GymnocalyciumCactaceae

Łatwa uprawa

Niewielki, wolno rosnący kaktus o kulistym lub lekko spłaszczonym pędzie, z wyraźnymi żebrami i krótkimi cierniami. Jest ceniony za kompaktowy pokrój, subtelne wybarwienie oraz delikatne, lejkowate kwiaty pojawiające się na szczycie rośliny.

Fot. Daderot · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Gymnocalycium
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Wolne
Okres kwitnienia: Późna wiosna – wczesne lato

O roślinie

Pochodzenie

Paragwaj oraz północno-wschodnia Argentyna.

Naturalne środowisko

Rośnie w suchych, kamienistych siedliskach regionu Chaco, często wśród skał i w osłonie niskiej roślinności lub krzewów. W naturze bywa częściowo chroniony przed najsilniejszym słońcem.

Wygląd

Tworzy pojedynczy, kulisty do lekko spłaszczonego pęd o średnicy zwykle około 5–6 cm i wysokości około 4–6 cm. Pęd ma zazwyczaj 8 wyraźnych żeber z delikatnymi wcięciami. Areole są jasne, a z każdej wyrasta zwykle kilka smukłych, szarawych lub żółtawoszarych cierni. Barwa pędu może być zielona, oliwkowa, szarozielona, brązowawa albo czerwonawo nabiegła.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje jasne światło i dobrze znosi łagodne słońce poranne lub późnopopołudniowe. Przy zbyt ostrym, nagłym nasłonecznieniu może dojść do poparzeń. Egzemplarze należy stopniowo przyzwyczajać do silniejszego światła.

Podlewanie

Podlewać oszczędnie, dopiero po całkowitym wyschnięciu podłoża. W okresie wzrostu podlewanie powinno być umiarkowane, a zimą jeszcze bardziej ograniczone. Roślina źle znosi długotrwale mokre podłoże.

Temperatura

W sezonie dobrze rośnie w typowych temperaturach pokojowych, około 20–30°C. Zimą warto zapewnić jaśniejsze i chłodniejsze stanowisko, najlepiej około 10–15°C. Nie jest odporna na mróz i nie powinna być narażana na spadki temperatury poniżej około 10°C w uprawie domowej.

Wilgotność

Lubi niską wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Zbyt wilgotne i słabo przewiewne warunki sprzyjają chorobom grzybowym.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża do kaktusów, najlepiej z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak żwir, pumeks, perlit lub gruboziarnisty piasek. Doniczka musi mieć drożny odpływ.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można nawozić oszczędnie nawozem do kaktusów, stosowanym w rozcieńczonej dawce. Zimą nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać co 2–3 lata albo wtedy, gdy roślina wyraźnie przerośnie pojemnik lub podłoże straci przepuszczalność. Najlepszy termin to wiosna.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion. U niektórych egzemplarzy możliwe jest także rozmnażanie z odrostów. Formy ozdobne bywają również rozmnażane przez szczepienie.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Zwykle osiąga około 4–6 cm wysokości i 5–7 cm średnicy. Starsze egzemplarze mogą być nieco większe.

Kwitnienie

Wytwarza niewielkie, lejkowate kwiaty pojawiające się na szczycie pędu. Kwiaty są delikatne, jedwabiste w wyglądzie, zwykle jasne i niezbyt szeroko się otwierają.

Kolor

Pęd jest najczęściej ciemnozielony, szarozielony, oliwkowy lub brązowawo-czerwony. Areole są jasne, a ciernie białawe, szarawe lub żółtawoszare. Kwiaty mają zwykle barwę od bladozielonej i kremowej po żółtawobrązową.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność tej rośliny dla ludzi lub zwierząt domowych. Nie należy jej traktować jako rośliny jadalnej. Główne ryzyko wiąże się z obecnością cierni.

Ciekawostki

Popularne kolorowe „moon cactus” sprzedawane w sklepach ogrodniczych wywodzą się właśnie z Gymnocalycium mihanovichii. Są to zwykle bezchlorofilowe formy ozdobne, które muszą być zaszczepione na innym kaktusie, aby mogły przeżyć.