Atlas sukulentów

Haworthia cymbiformis

Haworsja łódkowata

HaworthiaAsphodelaceae

Łatwa uprawa

Niewielki sukulent tworzący zwarte rozety miękkich, grubych i silnie uwodnionych liści. Charakterystyczną cechą gatunku są półprzezroczyste obszary przy końcach liści, działające jak naturalne „okienka" przepuszczające światło do ich wnętrza.

Fot. Daderot · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Haworthia
Rodzina: Asphodelaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Wolne do umiarkowanego
Okres kwitnienia: Wiosna – lato

O roślinie

Pochodzenie

Republika Południowej Afryki

Naturalne środowisko

Występuje naturalnie w południowych i południowo-wschodnich Prowincjach Przylądkowych Republiki Południowej Afryki. W naturze może rosnąć częściowo zagłębiona w podłożu, dzięki czemu ponad jego powierzchnię wystają przede wszystkim końcowe części liści. Gatunek spotykany jest na stanowiskach zapewniających dobry odpływ wody, często z częściową osłoną przed najbardziej intensywnym słońcem.

Wygląd

Tworzy bezłodygowe lub bardzo krótkopędowe rozety o średnicy zwykle około 3–10 cm. Liście są grube, miękkie, mięsiste i łódkowate, zwykle długości około 2–5 cm. Ich barwa może być jasnozielona, niebieskawozielona lub szarozielona. W górnej części liści występują półprzezroczyste obszary poprzecinane delikatnymi zielonymi liniami. Roślina łatwo wytwarza odrosty i z czasem może tworzyć zwarte kępy.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje jasne, rozproszone światło. Może tolerować łagodne bezpośrednie słońce, szczególnie rano lub późnym popołudniem, ale intensywne południowe nasłonecznienie może powodować żółknięcie, czerwienienie lub stres liści. Do mocniejszego światła należy przyzwyczajać ją stopniowo.

Podlewanie

Podlewać umiarkowanie, dopiero gdy podłoże jest bliskie wyschnięcia. Po podlaniu nadmiar wody powinien swobodnie odpłynąć. Zimą podlewanie należy ograniczyć do sporadycznych, niewielkich porcji wody. Nie należy pozostawiać rośliny przez długi czas w mokrym podłożu.

Temperatura

Najlepiej rośnie w temperaturach około 10–26°C. Zimą korzysta z chłodniejszych warunków i ograniczonego podlewania. W uprawie domowej najbezpieczniej chronić ją przed mrozem i długotrwałymi temperaturami poniżej około 10°C.

Wilgotność

Dobrze radzi sobie w typowej wilgotności powietrza panującej w mieszkaniu. Nie wymaga zraszania. Ważne są dobra wentylacja i możliwość szybkiego przesychania podłoża.

Podłoże

Wymaga lekkiego i bardzo przepuszczalnego podłoża. Dobrze sprawdza się mieszanka do sukulentów z dużym udziałem pumeksu, perlitu, lawy, drobnego żwiru lub gruboziarnistego piasku. Doniczka musi posiadać otwór odpływowy.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można stosować mocno rozcieńczony nawóz do sukulentów co kilka tygodni. Nawozić oszczędnie i tylko zdrowe, aktywnie rosnące rośliny. Zimą nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać co kilka lat lub gdy rozrastająca się kępa wypełni pojemnik. Najlepiej stosować niezbyt duże doniczki z bardzo dobrym odpływem. Podczas przesadzania można oddzielić część bocznych rozet.

Rozmnażanie

Najłatwiej rozmnaża się przez oddzielanie odrostów i bocznych rozet. Najlepiej wybierać odrosty posiadające już własne korzenie. Możliwe jest również rozmnażanie z nasion.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Pojedyncza rozeta osiąga zwykle około 3–10 cm średnicy. Dzięki licznym odrostom starsze egzemplarze mogą tworzyć kępy o średnicy około 15 cm lub większej.

Kwitnienie

Wytwarza cienkie pędy kwiatostanowe z drobnymi, rurkowatymi kwiatami. Kwiaty są białawe lub zielonkawobiałe, często z delikatną różowawą albo brązowawą linią.

Kolor

Liście mogą być jasnozielone, niebieskawozielone, szarozielone lub żółtawozielone. Ich końcowe części są częściowo półprzezroczyste i poprzecinane delikatnymi zielonymi liniami. Przy silnym świetle liście mogą przybierać żółtawe, pomarańczowe lub czerwonawe odcienie. Kwiaty są białawe lub zielonkawobiałe.

Toksyczność

Brakuje wystarczająco precyzyjnych danych dotyczących toksyczności Haworthia cymbiformis jako konkretnego gatunku. Roślina nie jest przeznaczona do spożycia i najbezpieczniej traktować ją wyłącznie jako gatunek ozdobny.

Ciekawostki

Półprzezroczyste fragmenty na końcach liści pełnią funkcję naturalnych „okienek”, przez które światło dociera do tkanek znajdujących się głębiej w liściu. W naturalnym środowisku część rośliny może pozostawać zagłębiona w podłożu, podczas gdy światło dociera przede wszystkim do odsłoniętych końcówek. Gatunek jest bardzo zmienny i obejmuje kilka uznawanych odmian botanicznych różniących się między innymi kształtem oraz wyglądem liści.