Atlas sukulentów

Kalanchoe beharensis

KalanchoeCrassulaceae

Łatwa uprawa

Kalanchoe beharensis to duży, drzewkowaty sukulent o grubych, filcowato owłosionych liściach. Z wiekiem tworzy zdrewniały pień i rozgałęzienia, dlatego w odpowiednich warunkach może przyjmować postać niewielkiego sukulentowego krzewu lub drzewa.

Fot. H. Zell (Wikimedia Commons: Llez) · Źródło · CC BY-SA 3.0

Rodzaj: Kalanchoe
Rodzina: Crassulaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Brak jednoznacznej, ilościowej klasyfikacji tempa wzrostu. Gatunek z czasem tworzy zdrewniały pień i rozgałęzienia, osiągając znacznie większe rozmiary niż większość popularnych kalanchoe uprawianych doniczkowo.
Okres kwitnienia: Od kwietnia do sierpnia
Typ wzrostu: Drzewkowaty, rozgałęziony sukulentowy krzew

O roślinie

Pochodzenie

Południowy Madagaskar.

Naturalne środowisko

Ten gatunek rośnie przede wszystkim w pustynnym lub suchym biomie zaroślowym południowego Madagaskaru.

Wygląd

Roślina ma drzewkowaty, rozgałęziony pokrój z drewniejącymi pędami. Liście są duże, wklęsłe i osiągają około 13–36 cm długości oraz 8–36 cm szerokości; mają kształt strzałkowaty i nieregularnie klapowane brzegi. Powierzchnia liści jest pokryta filcowatymi włoskami; dojrzałe liście mogą przyjmować rdzawobrązowe zabarwienie.

Pielęgnacja

Światło

Gatunek najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale może tolerować lekki półcień. W bardzo gorących warunkach roślina może korzystać z częściowego zacienienia w godzinach popołudniowych.

Podlewanie

Podlewać dokładnie, ale dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Zapotrzebowanie na wodę jest niskie do umiarkowanego; roślina dobrze znosi suszę, ale źle reaguje na nadmierne podlewanie.

Temperatura

Gatunek jest ciepłolubny i nie toleruje mrozu. W uprawie na zewnątrz sprawdza się w strefach USDA 11–12; w chłodniejszym klimacie pojemniki należy zimować w pomieszczeniu.

Wilgotność

Kalanchoe beharensis dobrze znosi ciepłe warunki i nie wymaga wysokiej wilgotności powietrza. Najważniejsze jest unikanie stale mokrego podłoża oraz zapewnienie dobrej wentylacji.

Podłoże

Najlepsze jest lekkie, piaszczyste i bardzo dobrze przepuszczalne podłoże. Dobrze zdrenowane, piaszczyste mieszanki umożliwiają szybkie odprowadzanie nadmiaru wody.

Nawożenie

W uprawie domowej należy unikać intensywnego nawożenia; ewentualne dokarmianie powinno być umiarkowane i ograniczone do okresu aktywnego wzrostu.

Przesadzanie

Przesadzanie jest potrzebne, gdy system korzeniowy wypełni doniczkę lub gdy podłoże traci przepuszczalność. Nowy pojemnik powinien mieć dobry odpływ i tylko umiarkowanie większą objętość, aby ograniczyć ryzyko zalegania wilgoci.

Rozmnażanie

Gatunek można rozmnażać z nasion oraz z sadzonek pędowych. Fragmenty liści i pędów wykazują zdolność regeneracyjną, choć w uprawie domowej najpewniejsze są nasiona i sadzonki pędowe.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

W uprawie domowej zwykle osiąga około 0,9–1,5 m wysokości i podobną szerokość, ale w idealnych warunkach gatunek może dorastać do około 3,7–6 m wysokości.

Kwitnienie

Roślina może wytwarzać drobne, zielonkawożółte kwiaty, zwykle wiosną i latem.

Kolor

Liście są szarozielone do oliwkowych, pokryte gęstym, filcowatym owłosieniem; u starszych liści włoski i powierzchnia mogą przyjmować rdzawobrązowy odcień. Kwiaty są zielonkawożółte.

Toksyczność

Rośliny z rodzaju Kalanchoe uznawane są za toksyczne dla ludzi i zwierząt domowych po spożyciu. Gatunek należy trzymać poza zasięgiem dzieci i zwierząt.

Ciekawostki

Nazwa gatunkowa beharensis odnosi się do regionu Behara na Madagaskarze. Gatunek jest jednym z większych przedstawicieli rodzaju Kalanchoe i w idealnych warunkach może osiągać rozmiary małego drzewa. Kalanchoe beharensis Drake za zaakceptowany gatunek opisany naukowo w 1903 roku.