Atlas sukulentów

Kalanchoe daigremontiana

Żyworódka Daigremonta

KalanchoeCrassulaceae

Łatwa uprawa

Kalanchoe daigremontiana, znana jako żyworódka Daigremonta lub „matka tysięcy”, jest wyprostowanym sukulentem o długich, trójkątnych liściach. Jej najbardziej charakterystyczną cechą są liczne młode rośliny powstające w zagłębieniach brzegów liści. Rozmnóżki rozwijają korzenie jeszcze na roślinie matecznej, następnie odpadają i łatwo się ukorzeniają.

Fot. Alina Zienowicz (Ala z) · Źródło · Public Domain (PD-self) — właściciel praw autorskich przekazał utwór do domeny publicznej; dozwolone użycie w dowolnym celu bez dodatkowych warunków, z zastrzeżeniem prawa właściwego

Rodzaj: Kalanchoe
Rodzina: Crassulaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane do szybkiego w jasnym i ciepłym miejscu. Gatunek wyjątkowo szybko zwiększa swoją liczebność dzięki rozmnóżkom, nawet jeśli sam pęd mateczny nie rośnie bardzo szybko.
Okres kwitnienia: Najczęściej późna zima i wczesna wiosna; w uprawie domowej kwitnienie jest nieregularne.
Typ wzrostu: Wyprostowany lub z czasem pokładający się, zwykle pojedynczy albo słabo rozgałęziony pęd

O roślinie

Pochodzenie

Gatunek pochodzi z południowo-zachodniego Madagaskaru. Poza naturalnym zasięgiem został wprowadzony do wielu ciepłych regionów świata, gdzie dzięki bardzo skutecznemu rozmnażaniu wegetatywnemu może się łatwo rozprzestrzeniać.

Naturalne środowisko

W naturze rośnie w suchych zaroślach oraz na skalistych, dobrze drenowanych stanowiskach. Jest przystosowany do okresowego niedoboru wody, intensywnego światła i podłoża, które szybko wysycha po opadach.

Wygląd

Tworzy zwykle pojedynczy lub słabo rozgałęziony, mięsisty pęd z naprzeciwległymi liśćmi. Liście są wąsko trójkątne do lancetowatych, gładkie i mięsiste, zielone lub szarozielone, często z purpurowymi plamami po spodniej stronie. Ich karbowane brzegi wytwarzają liczne rozmnóżki. Starsza roślina może wypuścić wysoki kwiatostan z przewieszającymi się, rurkowatymi kwiatami.

Pielęgnacja

Światło

Potrzebuje jasnego stanowiska. Zbyt mała ilość światła powoduje wydłużanie pędu, osłabienie liści i mniej zwarty pokrój. Może tolerować bezpośrednie słońce, lecz roślinę uprawianą wcześniej w mieszkaniu należy przyzwyczajać do niego stopniowo; ostre południowe słońce za szybą może powodować poparzenia.

Podlewanie

Podlewaj dopiero wtedy, gdy podłoże dobrze przeschnie. Jednorazowo nawodnij całą bryłę korzeniową, a nadmiar wody usuń z podstawki lub osłonki. Zimą i przy słabszym świetle podlewaj wyraźnie oszczędniej. Stała wilgoć wokół korzeni szybko prowadzi do gnicia pędu i systemu korzeniowego.

Temperatura

Odpowiadają jej zwykłe temperatury pokojowe, mniej więcej 18–24°C. Nie jest odporna na mróz, dlatego przed jesiennymi spadkami temperatury trzeba przenieść ją do pomieszczenia. Zimą unikaj połączenia chłodu, mokrego podłoża i słabego światła.

Wilgotność

Dobrze znosi suche powietrze w mieszkaniu i nie wymaga zraszania. Wysoka wilgotność połączona z zastojem powietrza oraz mokrym podłożem zwiększa ryzyko chorób grzybowych i gnicia.

Podłoże

Użyj przepuszczalnego podłoża do sukulentów z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, lawa, perlit albo drobny żwir. Doniczka musi mieć otwór odpływowy. Zbyt żyzna, torfowa i długo wilgotna mieszanka nie odpowiada warunkom, do których gatunek jest przystosowany.

Nawożenie

Od wiosny do końca lata można nawozić oszczędnie, mniej więcej co cztery do sześciu tygodni, rozcieńczonym nawozem do kaktusów i sukulentów. Nie nawoź zimą, świeżo przesadzonej rośliny ani egzemplarza z uszkodzonymi korzeniami. Nadmiar azotu sprzyja miękkiemu, wyciągniętemu wzrostowi.

Przesadzanie

Przesadzaj wiosną, gdy korzenie wypełnią doniczkę, roślina stanie się niestabilna albo podłoże straci przepuszczalność. Wybierz pojemnik tylko nieznacznie większy od poprzedniego. Podczas pracy usuń rozsypane rozmnóżki, jeśli nie chcesz, aby wyrastały w sąsiednich doniczkach.

Rozmnażanie

Najłatwiej rozmnaża się z rozmnóżek zebranych z brzegów liści. Połóż je na lekko wilgotnym, przepuszczalnym podłożu i ustaw w jasnym miejscu bez ostrego słońca; zwykle szybko wytwarzają korzenie. Możliwe jest również rozmnażanie z sadzonek pędowych i nasion, lecz w warunkach domowych rozmnóżki są zdecydowanie najprostszą metodą.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Zwykle osiąga około 60–100 cm wysokości i 30–60 cm szerokości. W doniczce rozmiar zależy od światła, pojemnika i sposobu prowadzenia rośliny.

Kwitnienie

Dojrzały egzemplarz może wytworzyć wysoki, rozgałęziony kwiatostan z licznymi zwisającymi, dzwonkowatymi lub rurkowatymi kwiatami. W mieszkaniu kwitnie rzadko i zwykle dopiero po osiągnięciu znacznych rozmiarów. Po kwitnieniu główny pęd może zamierać, lecz wcześniej roślina zwykle pozostawia liczne rozmnóżki i młode egzemplarze.

Kolor

Liście są zielone, szarozielone lub purpurowozielone, często z fioletowymi albo brunatnofioletowymi plamami po spodniej stronie. Brzegi liści i rozmnóżki mogą nabierać różowych lub purpurowych tonów w intensywnym świetle. Kwiaty są najczęściej różowe, purpuroworóżowe lub lawendowe.

Toksyczność

Wszystkie części rośliny należy traktować jako toksyczne po spożyciu. Kalanchoe zawierają bufadienolidy, które mogą powodować dolegliwości żołądkowo-jelitowe, a w cięższych przypadkach zaburzenia rytmu serca. Roślina jest niebezpieczna dla psów i kotów; jej sok może również podrażniać skórę. Ustaw ją poza zasięgiem dzieci i zwierząt, a po kontakcie z sokiem umyj ręce.

Ciekawostki

Rozmnóżki powstające na liściach są już miniaturowymi roślinami z zawiązkami korzeni, dlatego żyworódka może szybko kolonizować nowe miejsca. Kalanchoe daigremontiana bywa mylona z mieszańcem Kalanchoe × houghtonii, który zazwyczaj ma węższe liście, oraz z Kalanchoe delagoensis o liściach niemal cylindrycznych i rozmnóżkach skupionych głównie przy ich końcach.