Atlas sukulentów

Astrophytum myriostigma

AstrophytumCactaceae

Łatwa uprawa

Charakterystyczny, bezcierniowy kaktus o regularnie żebrowanym pędzie pokrytym licznymi drobnymi, białawymi kropkami. Młode rośliny są zwykle kuliste, a z wiekiem stają się bardziej kolumnowe. Dojrzałe egzemplarze wytwarzają duże, żółte kwiaty na szczycie pędu.

Fot. AKuptsova · Źródło · Pixabay Content License

Rodzaj: Astrophytum
Rodzina: Cactaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Wolne
Okres kwitnienia: Wiosna – lato

O roślinie

Pochodzenie

Północno-wschodni Meksyk

Naturalne środowisko

Rośnie na suchych, skalistych i wapiennych stanowiskach północnego oraz środkowego Meksyku, między innymi na kamienistych zboczach i suchych równinach. Spotykany jest na wysokości około 750–1500 m n.p.m., często w miejscach o ubogim, silnie mineralnym podłożu.

Wygląd

Młode rośliny tworzą kulisty lub lekko spłaszczony pęd, który z wiekiem może stać się krótko kolumnowy. Typowa forma ma zwykle 5 szerokich, głębokich żeber, choć ich liczba może zmieniać się wraz z wiekiem. Powierzchnia pędu jest zielona, lecz gęsto pokrywają ją drobne, białe lub srebrzyste włoski tworzące charakterystyczne nakrapianie. Areole są wełniste, a ciernie nie występują.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje bardzo jasne stanowisko, od lekkiego półcienia do pełnego słońca. W warunkach domowych warto zapewnić kilka godzin bezpośredniego światła, jednocześnie unikając gwałtownego wystawienia rośliny na intensywne letnie słońce.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać oszczędnie, dopiero po całkowitym wyschnięciu podłoża. Cienkie korzenie są wrażliwe na długotrwałe zawilgocenie. Jesienią podlewanie stopniowo ograniczać, a zimą utrzymywać roślinę sucho.

Temperatura

W okresie wzrostu dobrze radzi sobie w typowych temperaturach pokojowych. Zimą najlepiej zapewnić jasne, suche i chłodniejsze stanowisko, około 5–15°C. Roślinę doniczkową należy chronić przed długotrwałym mrozem.

Wilgotność

Preferuje niską wilgotność powietrza oraz dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Szczególnie zimą należy unikać połączenia niskiej temperatury i wysokiej wilgotności.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego, mineralnego podłoża z niewielkim udziałem materii organicznej. Dobrze sprawdza się mieszanka zawierająca pumeks, żwir, perlit lub gruboziarnisty piasek. Gatunek dobrze toleruje podłoża lekko zasadowe i zawierające składniki wapienne.

Nawożenie

Wiosną i latem można stosować oszczędnie nawóz do kaktusów o niskiej zawartości azotu. Nie należy przekarmiać rośliny, ponieważ zbyt żyzne podłoże lub nadmierne nawożenie może prowadzić do nienaturalnie wydłużonego wzrostu.

Przesadzanie

Przesadzać zwykle co około 2 lata lub wtedy, gdy podłoże straci przepuszczalność. Najlepiej wykonywać zabieg na początku okresu aktywnego wzrostu i stosować doniczkę z bardzo dobrym odpływem.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z nasion wysiewanych wiosną. Typowa forma zazwyczaj pozostaje pojedyncza i rzadko wytwarza odrosty.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

W uprawie doniczkowej zwykle pozostaje znacznie mniejszy niż w naturze. Młode i średnio stare egzemplarze mają zwykle około 10–20 cm wysokości, natomiast bardzo stare rośliny mogą z czasem tworzyć znacznie wyższy, kolumnowy pęd.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny wytwarzają na szczycie pędu duże, lejkowate kwiaty o średnicy około 4–7 cm. Kwiaty są zwykle błyszcząco żółte, niekiedy z cieplejszym, czerwonawym odcieniem w centrum, i mogą mieć delikatny zapach.

Kolor

Pęd jest zielony do szarozielonego, ale liczne drobne białe włoski mogą nadawać mu srebrzysty lub kredowobiały wygląd. Areole są jasne i wełniste. Kwiaty są żółte, czasem z czerwonawym środkiem.

Toksyczność

Brakuje wiarygodnych, gatunkowo specyficznych danych wskazujących na istotną toksyczność Astrophytum myriostigma dla ludzi lub zwierząt domowych. Rośliny nie należy traktować jako jadalnej.

Ciekawostki

Typowa forma Astrophytum myriostigma ma zwykle pięć żeber, dzięki czemu oglądana z góry przypomina regularną pięcioramienną gwiazdę lub biskupią mitrę. Od tego charakterystycznego kształtu pochodzi popularna angielska nazwa „bishop’s cap”.