Atlas sukulentów

Euphorbia tirucalli

Wilczomlecz palczasty

EuphorbiaEuphorbiaceae

Łatwa uprawa

Silnie rozgałęziony sukulent o charakterystycznych, cienkich, cylindrycznych pędach przypominających ołówki lub patyczki. Tworzy krzewiasty lub drzewkowaty pokrój i niemal nie ma trwałych liści, dlatego jego główną ozdobą są zielone, gęsto rozgałęzione pędy.

Fot. Daderot · Źródło · Public Domain

Rodzaj: Euphorbia
Rodzina: Euphorbiaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane do szybkiego

O roślinie

Pochodzenie

Madagaskar

Naturalne środowisko

Naturalnie występuje na Madagaskarze, gdzie rośnie w suchych i gorących siedliskach. Poza naturalnym zasięgiem jest szeroko uprawiany i zadomowiony w wielu suchych regionach tropikalnych oraz subtropikalnych. Spotykany jest na stanowiskach silnie nasłonecznionych, z bardzo dobrym odpływem wody.

Wygląd

Tworzy liczne, wzniesione i silnie rozgałęzione pędy. Są one cienkie, cylindryczne, gładkie i zielone, a z czasem drewnieją u podstawy. Liście są bardzo drobne, wąskie i krótkotrwałe, dlatego szybko opadają. Starsze egzemplarze mogą przyjmować formę dużego krzewu lub niewielkiego drzewa.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasne stanowisko. Przy dużej ilości światła zachowuje zwarty pokrój i silnie się rozgałęzia. W zbyt słabym świetle pędy mogą się nadmiernie wydłużać i słabiej wybarwiać.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać dopiero po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Roślina dobrze znosi okresowe przesuszenie, ale źle reaguje na długotrwale mokre podłoże. Zimą podlewanie należy wyraźnie ograniczyć.

Temperatura

Preferuje ciepłe warunki przez większą część roku. W sezonie wzrostu dobrze rozwija się w typowych temperaturach pokojowych. Zimą najlepiej utrzymywać go jasno, sucho i w temperaturze powyżej około 10°C. Roślina nie jest odporna na mróz.

Wilgotność

Preferuje niską do umiarkowanej wilgotność powietrza oraz dobrą wentylację. Nie wymaga zraszania. Szczególnie niekorzystne jest długotrwałe utrzymywanie mokrego podłoża przy niskiej temperaturze.

Podłoże

Wymaga bardzo przepuszczalnego podłoża dla sukulentów z dużym udziałem składników mineralnych, takich jak pumeks, lawa, perlit, żwir lub gruboziarnisty piasek. Doniczka musi mieć sprawny odpływ.

Nawożenie

Wiosną i latem można stosować rozcieńczony nawóz do sukulentów co kilka tygodni. Nawozić należy umiarkowanie. Zimą nawożenie trzeba wstrzymać.

Przesadzanie

Młodsze rośliny przesadzać co 2–3 lata lub po wyraźnym przerośnięciu pojemnika. Starsze egzemplarze wymagają stabilnych doniczek. Podczas przesadzania należy zachować ostrożność ze względu na drażniący mleczny sok.

Rozmnażanie

Najczęściej rozmnaża się z sadzonek pędowych. Po odcięciu fragmentu pędu należy pozwolić, aby miejsce cięcia dobrze przeschło, a dopiero potem umieścić sadzonkę w przepuszczalnym podłożu. Podczas cięcia obowiązkowo należy unikać kontaktu mlecznego soku ze skórą i oczami.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

W naturze może osiągać kilka metrów wysokości, zwykle około 4–8 m, a czasem więcej. W uprawie doniczkowej pozostaje znacznie mniejszy.

Kwitnienie

Wytwarza bardzo drobne, niepozorne kwiatostany typowe dla rodzaju Euphorbia. Kwiaty są niewielkie i zwykle nie stanowią głównej ozdoby rośliny.

Kolor

Pędy są zielone do jasnozielonych, czasem z żółtawym lub czerwonawym tonem przy silnym świetle lub stresie świetlnym. Zdrobniałe liście są zielone. Kwiatostany są małe i niepozorne, w odcieniach żółtawych lub zielonkawych.

Toksyczność

Roślina jest toksyczna. Po uszkodzeniu wydziela biały, mleczny lateks, który może silnie podrażniać skórę, oczy i błony śluzowe. Spożycie jest szkodliwe. Podczas cięcia, przesadzania i rozmnażania należy używać rękawic i zachować szczególną ostrożność.

Ciekawostki

Mimo niemal bezlistnego wyglądu większość fotosyntezy zachodzi u tego gatunku w zielonych pędach. Euphorbia tirucalli bywa wykorzystywana jako roślina żywopłotowa w ciepłym klimacie. Jej „ołówkowy” pokrój sprawił, że w języku angielskim często nazywa się ją pencil tree lub pencil cactus, choć nie jest kaktusem.