Atlas sukulentów

Sedum adolphi

SedumCrassulaceae

Łatwa uprawa

Niski, silnie rozgałęziający się sukulent o mięsistych, wydłużonych liściach, które w mocnym świetle zmieniają barwę z żółtozielonej na złotą, pomarańczową i czerwonawą. Z czasem tworzy szerokie, płożące lub przewieszające się kępy, dlatego dobrze sprawdza się zarówno w doniczkach, jak i na skalniakach w ciepłym klimacie.

Fot. PenaTulip · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Sedum
Rodzina: Crassulaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane do szybkiego w dobrym świetle i ciepłym okresie wzrostu. RHS podaje osiągnięcie dojrzałych rozmiarów w ciągu około 2–5 lat. Pędy łatwo się rozgałęziają, a sadzonki szybko się ukorzeniają.
Okres kwitnienia: Wiosna, najczęściej od późnej zimy do późnej wiosny w zależności od warunków uprawy.
Typ wzrostu: Niski, rozgałęziony, płożący i z czasem przewieszający się półkrzew sukulentowy

O roślinie

Pochodzenie

Meksyk, środkowa część stanu Veracruz.

Naturalne środowisko

Gatunek pochodzi z subtropikalnych obszarów Veracruz w Meksyku. Jest związany z suchymi, skalistymi siedliskami i dobrze przepuszczalnym podłożem, gdzie woda szybko odpływa po opadach. W źródłach dotyczących roślin traktowanych historycznie jako Sedum nussbaumerianum opisywane są także stanowiska na skalnych ścianach i urwiskach.

Wygląd

Tworzy rozgałęzione, płożące lub lekko przewieszające się pędy z gęsto osadzonymi, mięsistymi liśćmi. Liście są wydłużone, lekko cylindryczne lub maczugowate, zwężające się ku końcowi i osiągają zwykle około 2,5 cm długości. W słabszym świetle pozostają głównie żółtozielone, natomiast przy silnym nasłonecznieniu nabierają złotych, pomarańczowych i czerwonych tonów. Starsze pędy mogą przybierać czerwonobrązową barwę.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje pełne słońce lub bardzo jasne stanowisko. Duża ilość światła jest kluczowa dla zwartego pokroju oraz charakterystycznego złoto-pomarańczowego wybarwienia. Przy niedoborze światła pędy wydłużają się, odstępy między liśćmi rosną, a roślina staje się bardziej zielona. Po zimie bezpośrednie nasłonecznienie należy zwiększać stopniowo, aby uniknąć poparzeń.

Podlewanie

Podlewać obficie, ale dopiero po wyraźnym wyschnięciu podłoża. Nadmiar wody powinien natychmiast odpływać z doniczki. W okresie chłodniejszym i przy ograniczonej ilości światła podlewanie należy mocno ograniczyć. Stała wilgoć wokół korzeni i nasady pędów sprzyja zgniliźnie, która jest jednym z najczęstszych problemów w uprawie tego gatunku.

Temperatura

W sezonie wzrostu dobrze rośnie w typowych temperaturach pokojowych i w cieplejszych warunkach. RHS klasyfikuje gatunek jako H3, jednak w polskiej uprawie doniczkowej bezpieczniej traktować go jako roślinę wymagającą ochrony przed mrozem. Zimą korzystne jest jasne, chłodniejsze stanowisko i bardzo oszczędne podlewanie. Nie należy pozostawiać rośliny na zewnątrz podczas regularnych przymrozków.

Wilgotność

Preferuje niską lub umiarkowaną wilgotność powietrza i dobrą cyrkulację. Nie wymaga zraszania. Nadmierna wilgotność, szczególnie w połączeniu z mokrym podłożem i niską temperaturą, zwiększa ryzyko chorób grzybowych oraz gnicia pędów.

Podłoże

Najlepsze jest bardzo przepuszczalne podłoże do sukulentów, wzbogacone dużą ilością składników mineralnych, takich jak pumeks, lawa, żwir, perlit lub gruby piasek. Doniczka musi mieć otwór odpływowy. RHS wskazuje podłoże dobrze zdrenowane, od obojętnego do zasadowego.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu wystarcza lekkie nawożenie nawozem do kaktusów i sukulentów, najlepiej w rozcieńczonej dawce. Roślina nie wymaga intensywnego dokarmiania. Zimą oraz bezpośrednio po przesadzeniu nawożenie należy wstrzymać, ponieważ nadmiar składników pokarmowych może sprzyjać zbyt miękkiemu i wyciągniętemu wzrostowi.

Przesadzanie

Przesadzać zwykle wtedy, gdy korzenie wypełnią doniczkę, roślina stanie się niestabilna albo podłoże straci przepuszczalność. Najlepszym terminem jest początek aktywnego sezonu wzrostu. Można wykorzystać ten moment do odmłodzenia wyciągniętych pędów i przygotowania sadzonek.

Rozmnażanie

Bardzo łatwe z sadzonek pędowych. Zdrowy fragment pędu należy odciąć, pozostawić na krótko do przeschnięcia miejsca cięcia, a następnie umieścić w suchym lub lekko wilgotnym, przepuszczalnym podłożu. Gatunek może być również rozmnażany z liści, a źródła ogrodnicze podają także możliwość rozmnażania z nasion. RHS zaleca sadzonki pędowe pobierane na początku lata.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

RHS podaje około 10–50 cm wysokości oraz 50–100 cm szerokości. W uprawie doniczkowej roślina zwykle pozostaje niższa, ale rozrastające i przewieszające się pędy mogą z czasem tworzyć szeroką kępę.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny wytwarzają skupiska drobnych, gwiazdkowatych, białych kwiatów. RHS i NParks opisują je jako lekko pachnące. Kwiatostany pojawiają się ponad ulistnieniem i mogą tworzyć szerokie, spłaszczone lub kopulaste skupienia.

Kolor

Liście mają barwę od żółtozielonej i jasnozielonej do złotej, pomarańczowej i czerwonawej. Najintensywniejsze ciepłe wybarwienie pojawia się przy dużej ilości światła i oszczędnym podlewaniu. Kwiaty są białe, a starsze pędy mogą być czerwonobrązowe.

Toksyczność

Nie znaleziono wiarygodnego, gatunkowo swoistego źródła toksykologicznego dla Sedum adolphi, które pozwalałoby jednoznacznie sklasyfikować roślinę jako toksyczną lub nietoksyczną dla ludzi, kotów i psów. Gatunek nie powinien być traktowany jako jadalny. W przypadku spożycia większej ilości przez dziecko lub zwierzę należy obserwować objawy i w razie niepokojących reakcji skontaktować się z lekarzem lub weterynarzem.

Ciekawostki

Sedum adolphi zostało opisane naukowo w 1912 roku przez Raymonda-Hameta. Gatunek przez lata był często mylony z Sedum nussbaumerianum; World Flora Online traktuje S. nussbaumerianum jako synonim, a Kew prowadzi Sedum adolphi jako zaakceptowaną nazwę gatunku. W literaturze i handlu spotyka się także wariant pisowni Sedum adolphii. Angielskie nazwy „Golden Sedum” i „Coppertone Stonecrop” odnoszą się do efektownego złoto-pomarańczowego wybarwienia liści w silnym świetle.