Atlas sukulentów

Sedum morganianum

Rozchodnik Morgana

SedumCrassulaceae

Łatwa uprawa

Efektowny sukulent o długich, zwisających pędach gęsto pokrytych mięsistymi, sinozielonymi liśćmi. Najlepiej prezentuje się w wiszących donicach, z których jego pędy mogą swobodnie opadać. Liście są delikatnie osadzone i łatwo odpadają przy dotykaniu rośliny.

Fot. Hungda · Źródło · CC0 1.0 Universal Public Domain Dedication

Rodzaj: Sedum
Rodzina: Crassulaceae
Trudność: Łatwa
Tempo wzrostu: Umiarkowane
Okres kwitnienia: Wiosna – lato

O roślinie

Pochodzenie

Meksyk

Naturalne środowisko

Występuje naturalnie w meksykańskich stanach Veracruz, Puebla i Chiapas. Jest sukulentowym półkrzewem związanym przede wszystkim z sezonowo suchym biomem tropikalnym, gdzie okresy dostępności wody przeplatają się z wyraźnym przesuszeniem.

Wygląd

Tworzy długie, zwisające pędy gęsto pokryte nachodzącymi na siebie liśćmi. Liście są mięsiste, wydłużone, lancetowate i ostro zakończone, zwykle sinozielone lub niebieskawozielone dzięki delikatnemu woskowemu nalotowi. Przy prawidłowej uprawie pędy stają się zwarte i przypominają długie, mięsiste warkocze.

Pielęgnacja

Światło

Preferuje bardzo jasne stanowisko. Dobrze znosi bezpośrednie słońce po stopniowej aklimatyzacji, ale w warunkach domowych może również dobrze rosnąć w jasnym, filtrowanym świetle. Niedobór światła prowadzi do luźniejszego pokroju i większych odstępów pomiędzy liśćmi.

Podlewanie

W okresie aktywnego wzrostu podlewać po wyraźnym przeschnięciu podłoża. Po podlaniu nadmiar wody powinien swobodnie odpłynąć. Zimą podlewanie należy znacznie ograniczyć. Długotrwałe utrzymywanie mokrego podłoża zwiększa ryzyko gnicia.

Temperatura

W sezonie wzrostu dobrze rozwija się w typowych temperaturach pokojowych. Zimą najlepiej zapewnić mu jaśniejsze, bardziej suche i chłodniejsze stanowisko. W uprawie doniczkowej należy chronić roślinę przed mrozem; bezpieczniej utrzymywać temperaturę powyżej około 5–10°C.

Wilgotność

Dobrze radzi sobie w typowej wilgotności powietrza panującej w mieszkaniu. Nie wymaga zraszania. Ważniejsza jest dobra cyrkulacja powietrza i możliwość szybkiego przesychania podłoża.

Podłoże

Wymaga lekkiego i bardzo przepuszczalnego podłoża. Dobrze sprawdza się mieszanka dla sukulentów z dodatkiem perlitu, pumeksu, lawy, drobnego żwiru lub gruboziarnistego piasku. Doniczka musi posiadać sprawny odpływ.

Nawożenie

W okresie aktywnego wzrostu można stosować rozcieńczony nawóz do sukulentów mniej więcej raz w miesiącu. Nawozić należy oszczędnie. Zimą nawożenie należy wstrzymać.

Przesadzanie

Przesadzać możliwie rzadko, zwykle gdy system korzeniowy wypełni pojemnik lub podłoże straci odpowiednią strukturę. Zabieg należy wykonywać ostrożnie, ponieważ liście bardzo łatwo odpadają od pędów. Najlepiej używać szerokich lub wiszących doniczek z dobrym odpływem.

Rozmnażanie

Łatwo rozmnaża się z sadzonek pędowych i pojedynczych liści. Odłamane zdrowe liście mogą po ułożeniu na przepuszczalnym podłożu wytworzyć korzenie i nowe rośliny. Fragmenty pędów przed posadzeniem warto pozostawiać na krótko do zaschnięcia miejsca cięcia.

Cechy rośliny

Maksymalny rozmiar

Pędy często osiągają około 30–60 cm długości, a dobrze rozwinięte egzemplarze mogą z czasem tworzyć rozbudowane, zwisające kępy.

Kwitnienie

Dojrzałe rośliny mogą wytwarzać na końcach pędów skupiska niewielkich, gwiazdkowatych kwiatów. Kwiaty mają zwykle barwę różową, czerwonoróżową lub czerwonopurpurową.

Kolor

Liście są sinozielone, niebieskawozielone lub szarozielone, często pokryte delikatnym woskowym nalotem. Kwiaty występują w odcieniach jasnego różu, czerwieni i czerwonopurpurowego.

Toksyczność

Sedum morganianum jest uznawany za nietoksyczny dla psów, kotów i koni. Mimo tego roślina nie jest przeznaczona do spożycia.

Ciekawostki

Gęsto ułożone liście i zwisające pędy sprawiły, że w języku angielskim gatunek jest nazywany „donkey's tail” lub „burro's tail”. Liście wyjątkowo łatwo odrywają się od pędów, ale zdrowe opadłe liście mogą ukorzenić się i dać początek nowej roślinie. Sedum morganianum jest podobny do Sedum burrito, jednak ma zwykle dłuższe, bardziej spiczaste liście.